22 apr 2009

Eindelijk!

Sinds jaar en dag wonen wij in een doodlopende straat eindigend in het bos. Lekker rustig zou je zeggen maar niets is minder waar. Er komt niet veel verkeer maar kennelijk is onze straat een uitermate geschikte plek om het gaspedaal eens flink in te trappen en dat terwijl de weg amper 1,5 auto breed is.

De één doet het juist omdat het een afgelegen straatje is, de ander uit zijn frustratie omdat de bestuurder tot de conclusie komt dat de weg dood loopt en helaas is er ook nog 'de gewoonte'. Om welke reden ook, nergens staat aangegeven dat het een doodlopende weg is en de grootste groep hardrijders is furieus wanneer ze tot de ontdekking komen dat de weg eindigd in een stoffig bospad met als gevolg dat ze nog harder weer terug rijden.

Het wonen in deze rustig ogende straat heeft zo zijn gevolgen voor onze huisdieren. Tenminste 4 katten hebben het leven gelaten in hun confrontatie met voorbij razende auto's en 1 overleefde een aanrijding tenauwernood.

Verschillende gesprekken met de gemeente, politie en buurtbewoners hebben dan eindelijk 'iets' van resultaat: sinds deze week prijkt er een bord in onze straat: doodlopende weg! Wat ben ik blij met dit prachtige bord en ik kan niet anders dan erop vertrouwen dat onze straat eindelijk een veilige omgeving wordt die het al jaren uitstraalt. Niet alleen voor onze dieren, maar ook voor de mensen (en kinderen).

Puck, Ventje, Lucius, Calli, Lalita en Kwibus, dit bord is voor jullie!

20 apr 2009

Zondag was het dan zover. Potter vertrok naar Duitsland om dit seizoen ter dekking te staan bij Gangpferde Vierhaus. Eerder deze week had ik Potter uitgebreid gewassen en op de ochtend van vertrek maakte Oscar nog wat foto's.

Om 2 uur arriveerden we in Borken (bij Doetinchem de grens over) om direct op te zadelen en Potter voor te rijden. Ellen en Stephan hadden hem nog niet eerder 'live' zien lopen. Nog onder de indruk van al het vrouwelijk schoon om zich heen zette Potter zijn beste beentje voor. De conclusie was wat wij natuurlijk al lang weten; een vriendelijk dier, goed gebouwd met erg ruime bewegingen zonder telgang. Stephan reed hem zelf ook nog even en opperde dat Potter ook de potentie had om snel te tölten maar dat is nou net niet de bedoeling bij een Tennessee Walker!

Natuurlijk is het ieder voor zich om te besluiten of ze die gang willen versterken maar hoe meer gangen je gaat trainen, des te moeilijker het wordt voor ruiter en paard om de gangen van elkaar te blijven onderscheiden. Potter is bevoorrecht met een ruim scala aan gangen maar wij beperken ons het liefst tot de basis van flat walk, running walk en fox trot onder zadel. In de wei draaft Potter met name en natuurlijk kan hij ook galoperen.

Na een verfrissende douche kon Potter zijn nieuwe verblijfplaats verkennen. Zo te zien voelde hij zich er prima thuis. De komende tijd zal hij kunnen acclimatiseren en op de 'Tag der Offene Tür' op 21 mei as wordt Potter onder zadel voorgesteld als dekhengst. Weer thuis gekomen is het even wennen zonder onze 'gouden paardje' maar zoon Jazz zal ongetwijfeld ook gaan schitteren deze zomer zodra hij volledig geruid is.


13 apr 2009

Vrolijk pasen!


Het is alweer 6 jaar geleden dat Oscar een oude kast omtoverde tot een vogelkooi. Sinds jaar en dag leven er oranje (en gele) kanaries in. Onze kanariepietjes hebben de strenge winter binnenshuis doorgebracht en vandaag was het een prachtige dag om hun kooi een grote schoonmaakbeurt te geven en de verhuizing naar buiten te maken. De vogels hebben op de overloop geleefd waar geen verwarming is dus de omschakeling zal weinig tot geen problemen geven.

Dit jaar voor ons geen eieren zoeken maar de vogeltjes hebben wel een prachtig nieuwe paastak gekregen in hun kooi. Veel leuker dan die saaie standaard rechtoe rechtaan stokjes en nog beter voor hun klauwtjes ook.

Het was even stressen voor ze toen ze tijdelijk in een klein kooitjes moesten maar eenmaal hun 'vernieuwde' huis betreden begonnen ze gelijk te tjilpen van enthousiasme.

Vrolijk pasen!

7 apr 2009

Haren!

Na de ijzig koude winter volgt een warm voorjaar en dat is een hele omschakeling voor de paarden. De meeste staan nog grotendeels in hun winterjas en kunnen best wat hulp gebruiken om van jas te wisselen.

Dagelijks ga ik gewapend met de 'Furminator' de weides op om alle 12 paarden te ontdoen van een flinke hoeveelheid haar. Het is grappig om te zien dat elk paard weer anders verhaard. De één veruilt geleidelijk de wintervacht voor een zomervacht zonder dat het echt opvalt (de volwassen hengsten), bij de ander vallen de 'gaten' in de jas en zien er armetierig uit. Dan is er nog de uitzondering die een strak, kort glanzend zomervachtje aanmaakt terwijl de langere donzige winterharen in een beschermend laagje erboven liggen. Deze paarden kun je op je gemak 'plukken', ook een grappige bezigheid!

Het maakt niet uit hoe de paarden verruien, ze vinden het poetsen heerlijk!

6 apr 2009

Jongenspret

De laatste dagen is het prachtig weer en hoog tijd om weer wat foto's te maken. Gewapend met camera ben ik in de wei van de jaarlingen gaan zitten, wachtend op het juiste moment om leuke plaatjes te schieten. Erg lang hoefde ik niet te wachten want de jongens zijn altijd in voor een stoeipartij.

Het enige meisje in de groep, Sun genaamd, stond er wat verloren bij. Dit zijn geen spelletjes voor meisjes en zij houdt zich dus wat afzijdig tijdens de wilde momenten. Als de rust weer is wedergekeerd sluit ze zich weer aan bij de groep want uiteindelijk zijn ze allemaal goede maatjes van elkaar.

2 apr 2009

Gangenpaardjes in training

De afgelopen jaren heb ik diverse paarden in training gehad. Over het algemeen gaat het dan om het verder opleiden op het gebied van gangwerk om vervolgens ook de eigenaar te scholen in het rijden van zijn/haar gangenpaard. Zo zijn er Tennessee Walkers, Spotted Saddle Horses maar ook Rocky Mountain Horses bij ons gekomen voor begeleiding.

Deze week hebben we een Rocky Mountain Horse (RMH) hengst uit Frankrijk op logée ter certificering. Bij Rockies is het nl zo dat elk paard uiterlijk in zijn 4e levensjaar zijn gangaanleg moet tonen alvorens het gecertificeerd kan worden voor de fokkerij. Al eerder hebben wij een RMH gecertificeerd voor deze mensen en zodoende kwam de vraag de 4 jarige Dos Amigos ook voor te rijden. Het grappige (en uitdagende) van een gangenpaard is hun aanleg voor meerdere gangen.

Bij aankomst liep Amigos enkel in draf, dat was wat zijn mens met hem had gereden. De kunst is om een paard te leiden naar een andere gang, zonder hem daarbij te forceren. Hierbij is het belangrijk dat een paard een gedegen scholing (basis dressuur) heeft gekregen en dat was bij Amigos zeker het geval. Tijdens de verschillende sessies reisden we door de wondere wereld van alle gangen. Ik heb de draf, fox trot, flat walk, tölt, stepping pace en telgang mogen doorlopen en tussendoor vooral veel dressuurmatige oefeningen gereden.

In het begin was het een rommelpotje van gangen waarbij geen enkele gang langer dan 10 meter vast gehouden kon worden. Doordat dit paardje in 2008 een goede basistraining heeft gehad is deze opfrissing in betrekkelijk korte tijd te realiseren. Zonder de basis zou dit maanden in beslag nemen. Voor mij is het natuurlijk heerlijk om in flat walk te rijden maar op onderstaande foto's zie je de verschillende gangen die de revu passeerden.


31 mrt 2009

Ras in de kijker bij Hippo TV

Pleasure Gaits Tennessee Walking Horses in de kijker bij Hippo TV. Deze opnames zijn in augustus 2008 gemaakt.

Klik hier om de video te bekijken.

29 mrt 2009

Lentekriebels

Het voorjaar is begonnen! Dit jaar waren onze merries er vroeg bij.

Vorige week kreeg Potter zijn eerste vriendin van 2009 op bezoek en sindsdien is Honor zijn trouwe paddock en weide genoot. Ze hadden al maanden naast elkaar in de weides gestaan en de eerste ontmoeting zonder omheining verliep dan ook vlekkeloos. Eind april vertrekt Potter naar Duitsland om het seizoen bij Gangpferde Vierhaus ter dekking te staan. Met name voor onze Duitse gangenpaardenliefhebbers en de geïnteresseerden in het noorden van Nederland is dit een uitstekende gelegenheid om hun merrie door Potter te laten dekken zonder al te ver te hoeven reizen.

Ook Lilly is bij de hengst op bezoek, wie dat is, dat houden we nog heel even geheim!

23 mrt 2009

Jong geleerd, oud gedaan.

Het is alweer bijna een maand geleden maar ik wilde jullie deze foto's niet onthouden. Kleine Uma van amper 2 jaar wilde weleens op een paardje zitten dus zetten we haar op Lilly.

Uma had een glimlach van oor tot oor zodra Lill in beweging kwam, dit was geweldig! Uiterst voorzichtig bewoog Lilly zich voort met het kostbare passagiertje op haar rug. Aanvankelijk wilden we enkel een rondje in de bak stappen maar Uma was niet van zin om naar beneden te komen dus liepen wij met het jongste ruitertje ooit over straat naar huis; ik leidde Lilly en Ellen hield haar dochter vast die zat te kraaien van plezier.

Uma gaat een echt paardenmeisje worden, dat is duidelijk. Inmiddels heeft ze haar eerste ponyritje er ook al opzitten.

11 mrt 2009

Ik EM, jij EMt, wij EM-en

Dat is de toekomst en zo hoort het te zijn. EM wordt ongetwijfeld binnen enkele jaren opgenomen in de dikke Van Dale. Een werkwoord van alledag, volledig ingeburgerd in ons dagelijks leven. Maar wat is nou eigenlijk EM?

EM staat voor Effectieve Micro-organismen. Het is een speciale combinatie van in de natuur voorkomende micro-organismen. Dit ongemanipuleerde mengsel heeft ongekend nuttige eigenschappen en de toepassingsmogelijkheden zijn haast onbegrensd.
EM is goed voor mens, dier en bodem. EM maakt de grond vruchtbaarder, of het nu gaat om een akker, een tuin, of een plantenbak in huis. EM is in het huishouden bruikbaar als middel om mee schoon te maken, onaangename geuren te bestrijden, uitstekende mest te maken uit keukenafval, water te verbeteren, enz. In de vorm van EM-X is het een krachtige bron van anti-oxidanten die bij inname de weerstand bevordert. Ook milieuvervuiling kan met EM bestreden worden.

Klinkt als 'het' redmiddel voor onze aarde, niet? Reden genoeg om ingeburgerde routines overboord te gooien en EM intrede te laten maken in stal en huize Pleasure Gaits. Het voelt nog wat onwennig om niet langer je weide te bemesten met kunstmest maar te werken aan 'verrijking' van je grond. De toepasmogelijkheden van EM zijn zo veelzijdig dat het me bijna duizelt maar het begin is gemaakt en ik kijk uit naar het effect. Een voorbeeld van de mogelijkheden bij paarden, klik hier.

We beginnen met het gebruik van EM-A inwendig bij de dieren (paarden, honden en katten). Dit werkt weerstandverhogend en lost ook allerhande problemen op zoals overgevoelige reacties, heelt wonden, stilt jeuk en ga zo maar door. Zelf ga ik het ook gebruiken, zal mijn hoesten dan eindelijk minderen?

Met het voorjaar in aantocht krijgen ook de weides weer een opknapbeurt en vanaf nu met gebruik van EM, zeeschelpenkalk, kleinmineralen en vulkamin. Het eerste jaar zal het effect wellicht nog niet overduidelijk zijn maar geduld siert de mens... Meer info en toepasmogelijkheden vindt je in deze brochure.

EM Natuurlijk Actief is gebaseerd op de ideeën van professor Teruo Higa. Professor Teruo Higa neemt afstand van de nietsontziende competitie in de wereld. Volgens hem beïnvloedt deze competitie de wereldvrede, de gezondheid en het milieu negatief. Hierdoor krijgen oorlogen, voedseltekorten en gezondheidsproblemen de kans om te ontstaan. Higa pleit dan ook voor saamhorigheid, vreedzame coëxistentie en gedeelde welvaart. Kortom meer evenwicht in de wereld. Met EM wil professor Teruo Higa zijn filosofie in de praktijk brengen. EM is volgens hem nodig om vreedzaam naast elkaar te leven en de welvaart in de wereld te delen.

Een nobel streven, count us in!

7 mrt 2009

Logeerpartij

2 weken geleden werd onze groep van veulens uitgebreid met een nieuweling. Dutch Rising Sun is een veulen geboren in 2008. Nee, geen jongen zoals de rest van de gang maar een meisje! Toegegeven, ik moest wel heel goed nadenken of wij zomaar een merrietje aan de groep konden toevoegen maar na gesprekken met verschillende fokkers en gedragsspecialisten besloot ik de gok te wagen.

Nadat Sun in alle rust de paddock had verkend heb ik Jazz geïntroduceerd. Met zijn extreem zachte karakter achtte ik hem het meest geschikt om Sun onder zijn hoede te nemen. De kennismaking verliep soepel en tegen de avond konden Silas, Dean en Nilam dan ook 'eindelijk' de nieuweling nader onderzoeken. Dusty Rose was het minst enthousiast en zag het kennelijk niet zitten om voor een 5e veulen oppas te gaan spelen.

Jazz heeft zich wonderbaarlijk goed ontfermd over zijn nieuwbakken vriendinnetje. De eerste dagen durfde ze niet met de rest op de weide en Jazz bleef dan trouw bij haar in de paddock. Het is ongelooflijk om te zien hoe zorgzaam de paarden zijn en instinctief weten dat hun hulp nodig is. Na de 3e dag leek Sun opgenomen te zijn in de kudde; ze stond niet langer buiten de groep maar staat vanaf nu tussen de andere veulens aan de hooiruif te eten en staat ze haar 'mannetje' zo tussen de jongens. Alleen als er ruwe macho spelletjes beginnen blijft ze wat achter, dat soort rouwdouwerij is niets voor een meisje.

Op dit moment is Sun nog onder haar gewicht en onbespierd maar dat zal de komende periode zeker veranderen met alle beweging en voeding die ze tot haar beschikking heeft. Sun zal tot dit najaar bij ons verblijven totdat haar eigenaresse weer terug in het land is. Het spreekt voor zich dat we het gedrag van de veulens nauwgezet volgen en actie ondernemen als de jongens Sun onverhoopt door een roze bril gaan bekijken.

19 feb 2009

Back to the future

Van de week viel ik al zappend midden in een Engelse documentaire over het fokken van honden met als titel 'Kapot gefokt' (orgineel: Pedigree dogs exposed). Het ging hier om het doorfokken van honden tot het extreme waarbij weinig van de oorspronkelijke rasstandaard, gebruikersdoel en het uiterlijk behouden bleef. De gevolgen waren desastreus met vaak ernstige medische afwijkingen. Hoewel ik de documentaire zelf niet ter discussie wil stellen (die veel stof zal doen oplaaien en schokkende informatie bevat) wil ik een stukje eruit halen en aankaarten;

In de discussie over het fokken volgens een rasstandaard en het veranderen van het uiterlijk door de jaren heen werden foto's getoond van hoe een aantal rassen er vroeger uitzagen vergeleken nu. Hierbij werd ook aangehaald waar het dier van oorsprong voor gefokt werd; voor de jacht bijvoorbeeld.
Ik kan me best voorstellen dat wanneer een verandering geleidelijk plaats vindt, er aanvankelijk weinig opvalt. Echter bij het zien van 'toen versus nu' foto's was het verschil zo groot dat het schokkend was. En zo stelde ik me de vraag hoe dat bij onze Tennessee Walker is vergaan.

Zelfs in onze eigen kudde moet ik constateren dat niet alle paarden voldoen aan het oorspronkelijke type zoals bv City Girl en Strolling Jim. City Girl werd wereldkampioen in 1944, de periode dat Walkers nog als werkpaard werden ingezet. Een ander mooi voorbeeld is Strolling Jim. Dit prachtige paard heeft als 1e (in 1939)de titel wereldkampioen op zijn naam mogen schrijven en was helaas al gecastreerd. Strolling Jim was aanvankelijk ingespannen voor de wagen en werkte als 'farm horse' voor de kost. Bij ons in huis hangt een foto van dit geweldige paard; groot, stevig, zwaar gebouwd en flink bespierd.

In ons fokbeleid streven wij ernaar terug te fokken naar dit oude oorspronkelijke type Tennessee Walker. Vandaar ook onze voorkeur naar de oude bloedlijnen. Niet voor niets noemde wij 1 van onze nakomelingen Pleasure's Strolling Bud met een link naar Strolling Jim. Zowel Bud als zijn volle broer Ravi onderscheiden zich duidelijk van de meerderheid van de hedendaagse Walker. De modernere lijnen zorgen voor meer elegantie en verfijning wat vaak resulteert in paarden met een smalle borst, lateraler gangwerk en met veelal een heviger karakter dan het gemoedelijke werkpaard van vroeger.

Voor ons zijn Bud, Ravi en Silas 3 pracht voorbeelden van het oude type Walker in deze moderne tijd die wij van dichtbij hebben zien opgroeien. Onze merries Rose, Honor en Lilly hebben reeds bewezen zowel het karakter als de genen te bezitten om het oude type te kunnen behouden vermits wij ze kruisen met een hengst die buiten het typerende karakter, tevens de bouw, het gangwerk en stevige knoken heeft om een stukje uit het verleden weer terug in beeld te brengen.

Hier een foto van Oakwood's City Girl, geboren in 1939 en Can-Am's Honor & Respect, die 56 jaar later ter wereld kwam. De foto links boven is van de merrie Black Angel, dob 1939.




Voor de nieuwsgierigen naar de documentaire "Pedigree dogs exposed" (aanleiding van dit schrijven) klik hier.

2 feb 2009

Walking the way of the horse

In maart 2008 ging ik 3 drachtige Tennessee Walker merries ophalen in Duitsland. De paarden waren jaren als fokmerrie gebruikt en al die tijd slecht gevoed. Ze moesten dringend weg en ik had me opgegooid om ze ongezien over te nemen, ondertussen zoekende naar goede adressen voor ze. Eenmaal aangekomen op de stal keek ik recht in de ogen van Honor. 'Das ist mein Pferd.' zei ik direct. En zo bleef Honor bij ons.

Wat een fantastisch paard is dit. Ze is stevig van bouw, groot en heeft een diepe koffievos kleur die veranderd met de seizoenen. Meest bijzonder is toch haar karakter. Wij voelen elkaar perfect aan, alsof een communicatie lijntje ons verbind die kraakhelder paarden-/mensentaal doorgeeft. Honor bloeide op van een mager paard met een doffe vacht naar een statige merrie, goed gevoed en blinkend van gezondheid.

Honor is op en top Alpha merrie. Ze deelt de lakens uit in de wei die ze samen met Lilly en Secret deelt en je ziet haar ook veelal alleen staan terwijl de andere merries altijd samen zijn; het lot van een leider. Ook naar de mens toe geeft ze duidelijk haar wensen aan en is niet blij als deze niet ingewilligd worden. Trots is ze op haar naam en ze reageert altijd als ik haar daarmee aanspreek.

Dit weekend was het koud en de ijzige wind sneed dwars door je kleding heen. De paarden stonden in de wei terwijl ik hun paddocks schoonmaakte en een nieuwe lading hooi binnen haalde. Honor volgde nauwgezet al mijn handelingen alsof ze zeker wilde weten dat ik alles goed deed. In het voorbij lopen nodigde ik haar uit om met me mee te rennen (je moet toch warm blijven). Honor bedacht zich geen moment en rende met me mee. Het grappige was dat ik dus niet in de wei was maar er buiten liep. Ook op mijn stops en richting veranderingen reageerde ze nauwkeurig. Geweldig om te zien! Toen ik weer rustig verder liep had Honor er nog geen genoeg van en ze betrok Lill en Secret in het ren/race spel. Binnen een minuut galoppeerden en bokten 3 merries door de wei. Soms plots tot stilstaand komend en luid briesend. Wow! Die Honor straalt enorm veel kracht uit. Ik liet ze even begaan maar om de paarden niet helemaal gek te laten maken besloot ik er een halt toe te roepen. De vraag is dan hoe?

Ik stapte de wei in en riep Honor die net de andere richting uit galoppeerde. Ze draaide zich resoluut om en kwam op me af om naast me tot stilstand te komen met een hoog opgeheven hoofd, enorme rookwolken uit haar neus blazend. Op zo'n moment is het een extreem imponerende grote merrie! En toch, toch hoort ze mij haar roepen, toch komt ze naar me toe en loopt ze braaf mee haar paddock in.

Het is nog even wachten totdat het weer wat beter wordt en ik haar consequent kan rijden. Als ze dat met net zoveel plezier gaat ervaren als de rest van ons samen zijn dan wordt het een geweldig rijpaard. Wat ben ik blij dat Honor op mijn pad is gekomen.

28 jan 2009

Frutzels

Elk voordeel heeft z'n nadeel zeggen ze. Maar elk nadeel heeft op zijn beurt ook weer een voordeel! En zo niet, dan zal ik daar toch mijn uiterste best voor doen ;) Nadat de 2 geadopteerde Abessijnen vlak voor de kerst weer naar hun vorige eigenaresse terug verhuisde was het stil in huis. Ja, stil! Zelfs met 5 honden en 3 katten. Wie eenmaal de Somali (of de kortharige versie Abessijn) heeft mogen bedienen weet waar ik het over heb.

Stiekem ben ik gaan rondkijken en trof een nestje kittens in Nederland. Het toeval wilde dat de vader van dit nest nauw verwant was aan onze Lucius, een prachtige Somali kater die enkele jaren geleden spoorloos is verdwenen een dag voor castratie. Het 2e toeval was de geboortedatum van het nestje: op mijn verjaardag! Ondanks de pogingen om mijn ogen hiervoor te sluiten kon ik niet anders dan het 'toeval' te accepteren en binnen te laten. En zo lopen er nu 2 kleine spruitjes, 2 wervelwindjes, 2 kleine duiveltjes maar ook 2 snoezige poezels door de kamer te dartelen. Het zijn zusjes en het rode monstertje heeft de naam La Rhett gekregen, de wildkleurige femme fatale draagt de naam Sizo.

De aanpassing verliep probleemloos. Izzy (15 jarige Somali) ontfermde zich zorgzaam over haar nieuwe kroost. De kittens hadden mijn werkplek (het bureau) al snel ontdekt en de 1 loopt nu over het toetsenbord terwijl de andere speelt met de rits van mijn vest. Ze weten al precies wanneer het etenstijd is voor een portie biologisch vlees (brokjes onbeperkt beschikbaar) en alle speeltjes worden tot vervelends toe misbruikt. Er valt nog te werken aan de opvoeding. Met potgrond spelen uit een plantenbak is kennelijk minstens zo leuk als de speelgoedmuis door de kamer meppen. De hangmat met verdiepingen (geweldige uitvinding) bevalt uitstekend en doet dienst als slaapplaats en speelplek. Aanvankelijk was La Rhett iets terughoudend naar de honden maar ze loopt nu heel stoer tussen een wirwar van hondenpoten over de keukenvloer.

Het zijn 2 heerlijk eigenzinnige frutzels die het geweldig vinden om gekroeld te worden. Je moet niet vreemd opkijken als er plots een kitten in je broek hangt want voorlopig vinden ze dat een geweldige manier om bij je op schoot te klimmen!

27 jan 2009

Creatief met ...

Leer! Vorig jaar zomer trof ik een advertentie op Internet met prachtige handgemaakte leren tassen. Ik nam contact op met de maakster en na verschillende creaties te hebben gezien wist ik het zeker: Ik wilde zo'n mooie, handgemaakte tas voor mezelf!

Ontelbaar veel mailtjes vlogen heen en weer en al snel bleek dat elke tas een absoluut kunstwerk was. Ik werd geconfronteerd met vragen waar ik nooit bij stil had gestaan. Dit was echt vakwerk waar ik als leek geen kaas van gegeten had. Dolly en ik leerden elkaar goed kennen en we moesten ons enorm inleven in elkaars gedachten en passies. Voor mij de uitdaging om een schets te maken, Dolly moest op haar beurt mijn hersenkronkels omvormen tot een mooi en functioneel product.

Tja, en wat wilde ik dan eigenlijk? Uhm?
Een leren tas van formaat, hoofdzakelijk bestaande uit natuur tinten. Het leer mocht van verschillende soorten en structuren zijn en er kon ook koeienhuid in verwerkt worden. Verder hou ik van vooral ronde vormen (een kriem om te stikken) en om de tas super persoonlijk te maken wilde ik kwastjes met haar van mijn paarden verwerkt hebben aan de tas.

De spanning werd hoog gedreven maar eindelijk kreeg ik dan een eerste foto te zien. Het was alsof ik thuis kwam. Dit is precies wat ik in gedachten had! Dit is mijn tas, uniek in zijn soort, compleet met paardenhaar van mijn geliefde 4-voeters. Zo is er een kwastje van Ravi, mijn grote trots. Een bijna 4 jarige hengst die bij ons geboren is, zoon van onze Lilly en de Zwitserse hengst Chinook. Nog een kwastje van Honor, Sheba en last but not least een gemengde kwast met haren van Potter en Secret. Dit kwastje staat symbool voor hun in 2007 doodgeboren veulen Pleasure's AnnaBelle.

Ik ben dolblij met het resultaat en wil Dolly ook enorm bedanken voor haar inzet, geduld en inlevingsvermogen. Ik geloof dat we allebei zeer tevreden én trots zijn op het resultaat, en terecht! Voor meer informatie over het werk van Dolly & El Charro: bitloos@gmail.com

16 jan 2009

Jippie!

Deze week heb ik voor het eerst sinds een kleine 3 maanden weer op Secret gereden. Hoewel we het rustig aan hebben gedaan heeft ze toch een uurtje gelopen al was een groot deel in stap. In tegenstelling tot de laatste buitenrit van 40 minuten in stap waar ze drijfnat van terugkwam was Secret nog zo fit als een hoentje en niet bezweet na afloop. Ook haar gedrag is weer zoals we van haar gewend zijn: de rust zelve en vol vertrouwen.

Wat een opluchting na een minder fijne periode! Het is heerlijk om weer met mn trouwe maatje te kunnen rijden en ook fijn dat zij zich weer nuttig kan maken in de vorm van rijlessen en begeleiding. Voor alle zekerheid wordt Secret nogmaals op bloed onderzocht maar zoals het er nu naar uit ziet is ze weer tip top in orde. Jippie!

6 jan 2009

Kkkkkoud!

Wat een weer. De termometer wijst -13 aan. Brrrrrrrrr! Het is minstens 5 jaar geleden dat we zulke lage temperaturen hebben gehad. Destijds hadden we nog geen handvol paarden en dat is nu wel even anders.

Aan huis lopen 4 paarden waaronder onze hengst Potter. Overdag staan ze in de wei met een flinke plak hooi en vers water. In de namiddag gaan ze terug de gedraineerde paddocks in, wederom met veel hooi en hak ik hun waterbakken weer open. 's avonds moet ik weer ijsbikken, water aanvullen en volgt er een triple portie hooi met een flinke plak stro. Gelukkig hebben we de grondwaterpomp goed geïsoleerd en kunnen we rechtstreeks bij het pomphuis water aftappen. Het is wel even wat extra sjouwen in vergelijking met de kraan openzetten direct bij de waterbak maar alla. Bij de andere groep is dat een heel ander verhaal...

300 meter van ons huis staan nog eens 8 paarden; een groep met 4 veulens, 1 jaarling (bijna 2! zegt ze zelf) en moeder overste Dusty Rose. 's nachts staan ze in de zandpaddock met schuilstal, overdag kunnen ze ook de weide op. 2 x per dag krijgen ze een muesli naar behoefte. De hooiruif met voordrooghooi wordt wekelijks schoongemaakt en elke 5 dagen wordt een nieuw pak geleverd. Het hooi ruikt heerlijk en de paarden eten er gretig van, zeker met deze temperaturen. Doordat de paarden continue hooi kunnen eten, zijn ze in staat hun interne kachel op temperatuur te houden. Een absolute noodzaak dus! Dusty Rose spreidt dagelijks een bedje van hooi op de grond voor zoon Nilam die daar gretig gebruik van maakt en er pontificaal bovenop gaat liggen. In de andere paddock staat hengst Ravi met zijn geliefde Rose. Ook hier geldt een zelfde ritueel.

Op dit perceel is geen stroom en zodoende hebben we een ouderwetse handpomp om de paarden dagelijks van hun water te voorzien. Klinkt romantisch, niet?
In de realiteit is de romantiek snel verdwenen als je voor in totaal 8 paarden water moet oppompen van zo'n 14 meter diepte. 30-60 liter water per dag, per paard, veulens niet uitgezonderd en tel maar hoeveel emmertjes water je mag pompen! En nee, niet op je klompen, dit is harde realiteit. Gelukkig zijn cowboy Etienne en vriendlief Oscar altijd weer bereid om hun armen te trainen aan ons geniale fitnessapparaat.

Met deze temperaturen vriezen de waterbakken (betonemmers van 90 liter) snel weer dicht. 3x per dag worden ze open gebikt, ijs wordt verwijderd en de bakken worden aangevuld. Als er geen water beschikbaar is dan gaan de paarden op zoek naar alternatieven: sneeuw of ijs. Dit is zowel ongezond als gevaarlijk; het likken aan ijs kan ertoe leiden dat een paard met de tong vast komt te zitten. Opletten dus!

Wat we zomers vervloeken is nu ons geluk: de handpomp zuigt lucht waardoor het water volledig terugzakt in de put. Om water te pompen moet je altijd eerst een paar liter water opgieten. Niet erg praktisch in de zomer maar ideaal in de winter; geen vastvriezende pomp! 1 gieter heet water maakt dat we zelfs met deze extreme temperaturen in no time water 'boven water' krijgen. Vandaag kwam daar zelfs de stoom vanaf. Imagine hoe koud het hier is om (ijs)koud water aan het dampen te krijgen!

Hoe dan ook levert zon, sneeuw en koude weer prachtige plaatjes. Toegegeven de paarden moesten even wennen aan onze outfit maar Caroline en ik konden niet anders dan braaf de kledingadviezen op te volgen (laagjes, sjaal, muts, handschoenen, thermobroek) om vervolgens 'kou-vrij' de paardjes te verzorgen.

30 dec 2008

Aby's zijn en weg

Zo onverwacht als de Abessijnen in ons leven verschenen, zo abrupt kwam er een einde aan hun verblijf bij ons. Vorige week reisden de poezels weer naar Nederland, terug naar hun vertrouwde blauwe bank in Utrecht. Afscheid nemen doet zeer, zeker wanneer het niet je eigen keuze is.

Wat zal ik ze missen; Memphis die in mijn nek ligt als ik achter de pc zit. Saqqara die haar kontje in de lucht gooit, haar eigenaardigste manier om affectie te tonen. Ondanks het verdriet vertrouw ik erop dat Memphis & Saqqara in no time weer geacclimatiseerd zullen zijn op hun oude stek al blijft er altijd een gevoel van twijfel hangen of dit het beste voor hun was. Geëmotioneerd ga ik een half uur na het vertrek de veulens voeren.

Terwijl ik de voerzakken vul met muesli zie ik de buurjongen ons perceel op komen lopen. Als hij dichterbij komt dan zie ik naast hem een staartje fier de lucht in steken. Verder naar beneden kijkend loopt er een jong poesje parmantig met de buurjongen mee. "Wat heb jij daar nou?" vraag ik hem. "Die kwam zo uit het bos gelopen!" zegt hij enthousiast. Nu weet ik dat zijn ouders niet weg zijn van katten en dat zal ook de reden zijn geweest dat hij mijn kant op werd gestuurd. "Breng maar naar Sandra, die weet er wel raad mee." En ja, natuurlijk weet ik dat!

Zodra ik klaar ben met voeren neem ik het kitten in mijn armen en neem haar mee naar huis. Wel bizar, een uur eerder vertrokken de Aby's en nu ben ik alweer een kitten rijker. Verward van emoties weet ik niet of ik hier nu blij van moet worden maar dat doet er niet toe. Deze kleine moet eerst goed verzorgd worden en dan zien we wel weer verder.

Het meisje is ca 4 maanden, broodmager en doodmoe. Ze heeft wat wondjes aan haar oor, nek en pootje maar niets ernstigs. Nadat ze wat had gegeten is ze in slaap gevallen in haar bedje om pas 24 uur later weer wat aktiever te worden. In eerste instantie gromt en blaast ze iedereen van haar af, duidelijk niet gewend aan vreemde katten en honden. Izzy ontfermde zich over haar als een liefdevolle pleegmoeder. Ik heb haar op diverse sites aangemeld als gevonden maar zonder resultaat. De kerstdagen waren dit jaar bijzonder met deze extra eter aan tafel.

Nu 1,5 week verder is de kleine Zena goed aangesterkt, geënt, ontwormd en ontvlooid. Van een zeer overtuigende kattenbakweigeraar gaat ze nu braaf naar haar toilet. Het is een knuffel eerste klas (ze ligt naast mn toetsenbord nu ik dit typ) en spint dat het een lieve lust is. Al lijkt het hier vaak 'Huize de zoete inval' als het om hulpbehoevende dieren gaat, we kunnen niet alles aanhouden. Zena is dus beschikbaar en wordt via Catshelter ter adoptie aangeboden. Tot die tijd blijft ze wel gezellig bij ons en ondertussen genieten we van haar aanwezigheid en onophoudbare interesse in alles wat om haar heen gebeurd. Van de honden is ze al lang niet meer bang en ze speelt volop met Fred en (S)marty. Waar Zena vandaan komt en wat er precies is gebeurd zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen.

De komst van Zena heeft het gemis van de poezels niet minder gemaakt. Wel heeft ze de aandacht naar zich toegetrokken waardoor ik de nodige afleiding had en dat was zeker niet verkeerd. Memphis en Saqqara zal ik niet snel vergeten want het zijn 2 bijzondere dames. Ik heb begrepen dat ze zich snel weer hebben aangepast aan hun oude routine en uiteindelijk is dat het belangrijkste.

Mocht er iemand geïnteresseerd zijn in Zena, de stoere prinses, stuur dan even een mailtje naar mij of via www.catshelter.be

Update 2 januari: Zena heeft een warm mandje gevonden in Heerlen, Nederland. Daar heeft ze gezelschap van een 6-jarige poes en is het speelkameraadje van een schattige tweeling van 3,5 jaar.