12 aug 2011

Dag vriend

Een maand geleden schreef ik nog vol trots over de jarige Chicco en vandaag moesten wij afscheid van hem nemen. Mijn grote trouwe vriend is niet meer, althans niet in lichamelijke vorm. Bijna op de dag af zat ik 11 jaar geleden bij de fokker naar dit pracht pupje te kijken. Zo liefdevol als Spot zich destijds over hem ontfermde, zo deed zij dit ook vanmorgen vroeg.

Longkanker had in no tempo beslag gelegd op Chicco zijn lichaam en hem alle levenskracht ontnomen. De laatste 2 weken ging het snel bergafwaarts. Er kwam een nieuwe regel in huis: Chicco mag alles. Alles? Ja, echt alles! Twijfelachtig begon hij zijn nieuwe grenzen te verkennen en toen bleek dat er geen grenzen meer waren begon Chicco vol enthousiasme aan het nieuwe reglement: stukjes hoef eten als de smid er is tot je er misselijk van wordt, elke dag vers vlees, de kattebak leeg smullen (gatver), bedelen, op de bank liggen en dinsdag heeft hij vol trots een zak gedroogde pens gejat en opgegeten. Allemaal dingen die Chicco nooit en te nimmer zou hebben gedaan en nu heeft hij er nog heerlijk van kunnen genieten (en ik ook). Ondanks alle smulpartijen vlogen de kilo's er af. De laatste dagen kreeg hij nog puppymilk bijgevoerd wat hij gretig opslobberde maar zonder resultaat.

Vanmorgen ging het niet meer. Gelukkig was onze dierenarts zo vriendelijk om direct te komen om Chicco de laatste eer te bewijzen. Wat ga ik deze heerlijke hond missen. Mijn maat, mijn steun en toeverlaat, de leider van de roedel. Tot op het laatste moment ging zijn zorg voor mij voor op zijn eigen toestand. Plassen kon hij niet meer, lopen hield hij voor gezien maar zodra ik moest huilen bij de gedachte dat hij er niet meer zou zijn, krabbelde hij weer op de been om bij me te zijn om vervolgens weer snel te gaan liggen. Toen hij niet meer kon staan bleef hij geruststellend kwispelen. Het is goed zo.

Dag vriend, maar weinig mensen zullen ooit beseffen wat het is om iemand als jij om je heen te mogen hebben. Ik prijs mezelf gelukkig en ben je enorm dankbaar.