Pleasure Gaits' Blog

Me & my best friend

2012-01-28T13:58:00.000+01:00

Eindelijk!

2012-01-12T09:49:00.007+01:00

Na een mislukte poging om weer te gaan rijden begin november ben ik 2012 vol goede moed begonnen. Ik zit weer in het zadel! Wat is het toch heerlijk om weer met de paarden bezig te zijn. Toegegeven, het is nog even wennen en improviseren maar met weer zoals deze week kan Lucas prima mee naar buiten.

Spirit heeft ook genoten van mijn verlof en staat tonnetje rond. Zo dik is ze nog nooit geweest. Dat scheelt wreed veel gaatjes met aansingelen... Maar eenmaal in het zadel was het voor ons beiden als vanouds. Met het militair domein op 100 meter afstand was het een herrie van jewelste. Kennelijk is er weer geld beschikbaar en dan moeten alle kogels en bommen in een paar dagen tijd er doorheen gejaagd worden. Terwijl de kogels ons bijna letterlijk om de oren vlogen lag Lucas in de wandelwagen te slapen. Heel toepasselijk met zn handjes in de lucht. Slim kind, hem kon niets gebeuren.

Voor de komende periode staat er veel op de planning. Eerst onze eigen paarden terug in conditie en onder zadel brengen en vanaf april komen de trainingspaarden er weer aan. Samen met stagiaire Kirsty gaan we flink aan de slag. Eindelijk gaan we datgene doen wat al zo lang op de agenda stond; Rose terug onder zadel brengen, Beetle inrijden en genieten van buitenritten met Ravi en Spirit. Ik heb er zin in!

Back in the good ole days..

2012-01-11T13:15:00.000+01:00

Dit is een opname uit 1949. Zo te zien een wedstrijd waarin ook Saddlebreds en speed rackers werden geshowd. Enjoy!

Terug van weggeweest

2012-01-07T10:03:00.003+01:00

Afgelopen zomer is Els een aantal weken bij ons intern geweest. We hadden direct een goede klik en vulden elkaar aan wat omgang en training van paarden betreft. Al kon ik zelf weinig met de paarden doen, met wat simpele tips ging Els enthousiast met de dieren aan de slag. Ze werkte met Lulu, reed Spirit om de gangen te leren kennen, werkte met Elena aan de hand en deed grondwerk met Beetle en Anouck die dit jaar onder zadel gaan. Met laatstgenoemde kwam ze ook in de Ros te staan. Afgelopen week was Els weer een paar dagen terug, deels voor de gezelligheid maar zeker ook om weer lekker met de paarden bezig te zijn.

Jammer genoeg werkte het weer niet echt mee en was het een natte bedoening. Tussen de buien door (en tijdens...) werd er toch nog het nodige met de paarden geknuffeld en gewerkt. Elena pakte de draad direct op waar Els gebleven was. Leuk!

Met een beetje geluk komt Els deze zomer weer terug. Zowel de paarden als ik kijken er naar uit!

2011-12-22T09:07:00.000+01:00

Horseback riders in grocery store Steamboat Springs

2011-12-16T16:10:00.000+01:00

Have been there but didn't do that. LOL!

New kid on the block

2011-12-14T17:56:00.005+01:00

Sja, in het kader van 'je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn' hebben we Lucas een geboortecadeau van formaat gegeven. Dit is Dino, een kruising Tennessee Walker x B-pony, geboren in juni van dit jaar. Het is een heel dapper ventje. Klein van stuk maar groot van hart. Dat wist hij al snel te bewijzen toen hij afgelopen arriveerde en parmantig aan het halstertje meeliep naar zijn nieuwe onderkomen.

Met stroom had hij nog niet eerder kennis gemaakt en uitgerekend op dat moment was onze batterij plat. Dino vond die draadjes onhandig maar liet zich niet weerhouden om nader kennis te maken met de merries die in de weide stonden. Niet lang daarna hebben we hem bij de rest gelaten maar dat bleek later toch niet zo'n succes te zijn. De merries spanden samen tegen de nieuwkomer die ook nog eens de kleinste van de kudde was. Nee, dit gaan we anders doen.

Dino staat nu thuis in de wei en paddock samen met Abby. Al was het niet gepland, Abby mocht met 8 maanden best gespeend worden en zo kan ze alsnog een maatje van Dino worden. Over een paar weken gaan ze samen terug in de groep, dan zal Dino er zeker niet meer alleen voor staan.

En dan maar hopen dat Lucas het paardenvirus heeft meegekregen. We zijn benieuwd!

Pettenparade van Lucas

2011-11-26T13:55:00.006+01:00

(P)aardige verrassing

2011-11-19T12:03:00.004+01:00

Onze Deense vriendin had maanden terug al haar oog laten vallen op onze Max. Probleem: haar echtgenoot vond 2 Tennessee Walkers meer dan genoeg. Wat ze ook probeerde, ze kon haar man niet overtuigen om Max te kopen. Ondertussen mailden we regelmatig heen en weer en hield ik haar up to date over Max en stuurde foto's en video's. Natuurlijk weten wij vrouwen heel goed hoe we onze partners de kop gek kunnen zeuren om toch onze zin te krijgen en ook in Denemarken werkt dat net zo ;).

Lena praatte honderduit over haar droompaard Max en hoe belangrijk het wel niet was dat hij naar Denemarken zou verhuizen. Ze pakte letterlijk alle troeven uit de kast om haar zin te krijgen. Wat Lena echter niet wist is dat ik ook contact had met haar partner die horendol werd van haar smeekbedes. Samen kwamen we tot een overeenkomst zonder Lena hierin te kennen. Het plan was om Max tegen de tijd dat ze jarig zou zijn in Denemarken te laten arriveren.

Geen van ons tweeën had echter kunnen vermoeden hoe moeilijk het was om dit geheim voor Lena verborgen te houden. Dennis en ik onderhielden geheime emailwisselingen terwijl we via Facebook een fake conversatie hielden om zijn vrouw aan het lijntje te houden. Als het Dennis te heet onder de voeten werd moest ik weer een email naar Lena sturen om haar gerust te stellen dat Max nog niet verkocht was. Ondertussen hielden Dennis en ik ons bezig met de export en het organiseren van transport naar Denemarken.

Helaas lijkt het in de paardentransportwereld de gewoonste zaak van de wereld om emails niet te beantwoorden en klanten geruime tijd aan het lijntje te houden over mogelijke vertrekdata. Niet praktisch! Zowel vanuit Denemarken als vanuit België kregen we maar geen datum voor vertrek wat het er allemaal niet makkelijk op maakte. Een aanbieding om Max 3 dagen lang te laten reizen naar zijn eindbestemming hebben we beleefd geweigerd. Dat kun je een dier toch niet aan doen? En toen, out of the blue, werd ik vorige week gebeld met de mededeling dat ze Max binnen 2 uur konden ophalen voor een rechtstreeks transport naar zijn nieuwe thuis. Yikes!

Ineens was het alle zeilen bijzetten. Gauw alle papieren en paspoort verzamelen, telefoontjes met Denemarken plegen, Max poetsen en klaar maken voor vertrek. Best een uitdaging met een baby op de arm maar de draagdoek biedt uitkomst. Een paar uur later loopt Max stoer de laadklep van de truck op, aangemoedigd door het gehinnik van een ander hengstveulen waar hij samen mee in een box de reis naar Denemarken mag ondernemen. Dennis kon nog snel verlof regelen voor Lena die nog altijd van niets wist.

950 kilometer verderop 'verraste' Lena haar man door extra vroeg thuis te komen (wat hij met haar baas had geregeld). Dennis geeft haar een kadootje: een nieuw halster. Teleurgesteld kijkt ze naar het licht blauwe exemplaar wat duidelijk te klein is voor haar jaarling. Dan biecht haar man op dat hij gezwicht is voor haar onophoudelijke gezeur en toch Max heeft gekocht maar dat hij pas in het voorjaar komt. Hij heeft met de pensionstal al wel een overeenkomst gemaakt en die moet die dag getekend worden. Of Lena meegaat? Dolblij van het nieuws arriveert Lena op stal waar ze een box treft waar Max in de toekomst zijn nachten gaat doorbrengen. Het naambordje en wortels aan de staldeur zijn wel erg voorbarig als hij pas in het voorjaar komt. Dan rijdt er een grote truck het terrein op... Hoe romantisch!

Wat is het toch een plezier om zulke geweldige mensen te treffen die onze nakomelingen in hun gezin opnemen. Als fokker kun je je niets mooiers voorstellen. Enkele jaren geleden werd Lena ook al smoorverliefd bij het zien van de foto van Lehla op onze website. Lehla is een ook een nakomeling van Potter en nu staat Max dus bij een half zus!

Pechvogel Gracie

2011-11-16T09:49:00.008+01:00

Begin september schreef ik over Gracie die haar been had opengehaald door tegen een paal te lopen. Dat op zich was al genoeg pech maar helaas bleef het daar niet bij. Nog geen week nadat de wond was gehecht begonnen de hechtingen dermate te irriteren dat Gracie eigenhandig de helft van de hechtingen met haar tanden eruit trok. Wat een drama!

De dierenarts kwam onmiddellijk en stond zuchtend met zijn hoofd te schudden bij het zien van de ravage. Op deze manier wordt het er niet mooier op en terug opnieuw hechten was niet mogelijk omdat de wond al ouder was. En zo begonnen we aan het karwei van wond schoonmaken, vlas verwijderen, spoelen, dode huid wegsnijden etc. Een niet al te aangename klus om aan te zien (en zelfs aan te horen). Gelukkig bleven zowel Gracie als haar moeder rustig onder de hele situatie wat de behandeling zeker makkelijker maakte. Met een dubbel dikke noodhechting werd het geheel bij elkaar gehouden en zo moesten moeder en dochter nog langer op stal blijven. Maar ook nu waren we er nog niet. Een paar dagen later waren ook de resterende oude hechtingen vakkundig verwijderd en weer kon de dierenarts schoonmaken, spoelen etc. Tevens werd een tweede noodhechting aaangebracht. Arme Gracie.

In plaats van anti biotica poeder te geven kreeg ze lokaal anti biotica toegediend. Dat heet: 2 x daags rechtstreeks in de wonde zalf ingespoten. Ook een fijne klus... Nu was het aan Gracie en haar zelfhelend vermogen. De wonde moest langzaam dicht gaan groeien, zonder de hulp van hechtingen. Inmiddels zag het geheel er vreselijk uit en we begonnen onze twijfels te krijgen of het nog mooi zou helen maar de dierenarts bleef hier positief over. Inmiddels is de dierenarts hier 'kind aan huis' aangezien hij wekenlang dagelijks over de vloer kwam.

Ondertussen werd de wonde 2x daags ingespoten. Gracie onderging alles heel braaf. Samen met haar moeder opgesloten op stal om dan ook nog eens getreiterd te worden door dagelijks in je wond 'te wroeten'. Dat is toch heel wat voor zo'n kleintje. Langzaam aan werd de opening steeds kleiner totdat dan eindelijk het verlossende woord kwam dat er niet langer anti biotica in de wonde ging; de wond was dicht! Gracie stond nu al 5 weken op stal. We konden niet wachten om haar te bevrijden maar hielden het zekere voor het onzekere en lieten moeder en dochter nog 1 week op stal om zeker te zijn dat de wonde goed dicht was en niet zomaar weer open kon gaan bij teveel beweging.

Eindelijk was het dan zover en na een dag in de paddock konden de 2 dan alsnog van het gras genieten. Op de plek waar eerst een afschuwelijke wonde zat, groeit haar en enkel een kleine verdikking verraad dat er een blessure is geweest. Gelukkig is Gracie nog jong en zal de verdikking afnemen naarmate ze groeit totdat er vrijwel niets meer van te zien zal zijn.

Gisteren hebben we de veulens Gracie en Abby herenigd met hun moeders in de weide. Alsof ze de dag ervoor nog samen hadden gestaan liepen ze met zn vieren gemoedelijk door de weide. Wat een heerlijk gezicht.

Dat een simpel ongelukje zoveel gevolgen en zorg met zich mee kon brengen had niemand verwacht maar het resultaat mag er zijn. De foto links bovenaan is gisteren genomen.

NB. Onderstaande foto's zijn niet geschikt voor de gevoelige kijker..

Dag Prinsessenkind

2011-11-11T13:14:00.007+01:00

Tijdens deze periode vliegen de emoties als een rollercoaster over en weer. Het geluk van de pasgeboren Lucas, de zorgen om de dieren en het verwerken van het verlies van grote vriend Chicco die onlangs vergezeld werd door mijn trouwe Izzekind.

18,5 jaar lang week Izzy niet van mijn zijde. Mijn Somali meisje, als kitten al ziek door een bacterie in het nest. Heel haar leven heeft ze last van haar darmen gehad en hebben we kosten noch moeite gespaard om haar lijfje zo goed mogelijk te krijgen. Een hele kunst, bleek wel. Homeopathie, natuurvoeding en vooral geen verwenhapjes tussendoor hielden haar de laatste jaren stabiel. Izzy was een bikkel, haar broer Puck verliet ons al 7 jaar geleden. Izzy besloot al haar 9 levens optimaal te benutten, tot mijn grote blijdschap.

Het eerste leventje was wellicht al vergeven nog in het nest bij haar moeder. Een bacterie beschadigde haar darmpjes permanent met chronische diaree tot gevolg. Haar tweede leven werd opgesoepeerd tijdens het steriliseren. Izzy kwam maar niet bij uit de narcose en raakte onderkoeld. Onder de dekens in het waterbed met een kruik en mijn warme lichaam aan de andere kant kreeg ik haar uiteindelijk 24 uur later weer op temperatuur. In de jaren die volgden zijn er nog diverse momenten geweest dat ik dacht haar kwijt te raken. In plaats daarvan verloren we veel kattenvrienden op veel te jonge leeftijd maar Izzy bleef volhardend bij ons. Zo is ze een winter lang kreupel geweest maar herstelde op miraculeuze wijze. Een hevige griep onder de katten bleef ook haar niet bespaard maar ook hier kroop ze weer bovenop. Izzy had een hartje van goud en al heeft ze zelf nooit kittens gehad, ze was een geweldige pleegmoeder voor al het jonge grut wat hier gepland en ongepland het huis binnen kwam waaien.

In haar jonge jaren bleef geen deur voor haar gesloten wat ons tot wanhoop kon drijven; midden in de winter je achterdeur wagenwijd open treffen is niet echt prettig. Uiteindelijk waren speciale ronde deurhandgrepen de oplossing. De laatste jaren ging mijn kleine vriendinnetje niet echt meer naar buiten. Hoogstens nog om een frisse neus te halen en dan gauw weer binnen op de bank gaan liggen. Zodra ik op een stoel zat, kroop ze bij me op schoot. En als ik te druk was met mijn werk, dan liet ze zich horen. Zoals het een echt prinsessenkind betaamd eiste ze alle aandacht op. Ze sprong uiteindelijk ook niet meer op schoot maar tikte me beleeft doch afdwingend op mn benen dat ik haar moest optillen. Wie was ik om dat te weigeren?

2 jaar geleden leek het einde in zicht; Izzy was graatmager, had zeer veel last van haar darmen en was niet langer zindelijk. Met mijn heldin op schoot en tranen in mijn ogen nam ik de beslissing haar uit haar lijden te verlossen. Bij het idee moest ik direct huilen. Izzy keek me aan en er leek een nieuwe levenskracht in haar ogen te komen die zei; “als jij er nog niet klaar voor bent, dan blijf ik toch!” Vraag me niet hoe maar Izzy kwam bij in gewicht, haar vacht begon weer te glimmen en ook haar darmproblemen verminderden aanzienlijk. In de 2 jaren die volgden was ze zindelijk en over het algemeen gezonder dan ooit. Mensen verwisselden haar zelfs voor de 16 jaar jongere Sizo. Nog één keer had ze een terugval waarbij ik dacht dat het einde in zicht was en wederom herpakte Izzy zich op het moment dat ik dacht dat ze er tussenuit glipte. Hoe bijzonder.

Tijdens Chicco zijn ziektebed ging ook mijn prinsessenkind achteruit. Een neusinfectie maakte dat ze het erg benauwd kreeg. Reguliere medicatie werkte niet en we vonden een oplossing in homeopathie op basis van Chinese kruiden. Toch verloor ze weer gewicht, haar vacht werd dof en zat vol klitten en kreeg ze evenwichtsstoornissen. Helaas werd een andere kat geveld door een besmettelijk virus op het oog en zij was regelmatig in contact met Izzy. Alles leek echter onder controle. 3 dagen na de geboorte van Lucas bleek Izzy alsnog het virus te pakken te hebben. De voorgeschreven reguliere medicatie bleek achteraf een overdosis te zijn voor dit kleine lichaampje wat geen 2 kilo meer woog met nierschade tot gevolg. Het einde van Izzy haar 9e leventje was in zicht.

In de 2 weken die volgden werd ik heen en weer geslingerd door emoties van intens geluk door de geboorte van Lucas en verdriet voor het naderende afscheid van Izzy. Het viel niet mee om haar nog een fijne, pijnloze tijd te bieden vol aandacht met een baby op de arm die ook veel aandacht opeist en verdiend. Toen haar nieren uitvielen was het moment van afscheid nemen dan toch gekomen.

Het is wennen aan de stilte in huis, mijn schoot blijft leeg. Het zal nog wel even duren voordat ik over dit gemis heen kom. Uiteindelijk is 18 jaar samen een hele tijd…

Lucas meets the horses & vice versa

2011-10-23T17:26:00.002+02:00

2011-10-02T18:58:00.001+02:00

Kleintjes worden groot

2011-09-18T18:32:00.006+02:00

Max is alweer bijna 6 maanden oud en Abby is 5 maanden.

Een ongeluk zit in een klein hoekje

2011-09-10T07:53:00.008+02:00

Shit happens, zeggen ze. En niets is minder waar. Eerder deze week hadden we weer een typisch pechgeval aan de hand wat simpelweg niet te voorkomen is. Of nou ja, alle paarden apart op stal zetten zou verschil maken maar dat gaat tegen hun èn onze aard in.

Momenteel staan alle merries met veulens aan huis. Lulu en Beetle delen een grote paddock met schuilstal samen met hun dochters voor de nacht, overdag staan ze op de wei. De paarden staan al het hele jaar samen zonder problemen en de veulens trekken leuk met elkaar op. Zoals altijd voeren we de merries met een voerzak. In Lulu haar beleving komt Beetle te dicht bij tijdens het eten en ze stuurt Beetle resoluut weg. Beetle reageert zoals het hoort en wijkt uit. Achter haar staat Gracie (dochter Lulu) die op haar beurt ook moet uitwijken voor tante Beetle. En hier stuitten we op een probleem... Achter Gracie staat een weidepaal en sja, die staan erom bekend om vooral te blijven staan met als gevolg dat Gracie vol op de paal klapte met haar borst. Ze raakte hierbij het bevestigingsmateriaal van de stroomdraad op wel heel ongelukkige wijze en haalde haar bovenbeen open.

Resultaat: een lap vlees in de vorm van een driehoek ter grootte van 10 x 10 cm hing los. Gelukkig waren we erbij zodat we direct gepaste actie konden ondernemen. Lulu en dochter gingen op de weide om de wond zo schoon mogelijk te houden en de dierenarts werd gebeld om te komen hechten. Binnen een half uur was hij ter plaatse en ging aan het werk. Arme Gracie kreeg een rustgevend middel en lokale verdoving terwijl mama Lulu op haar gemak hooi stond te eten naast haar. Op zulke momenten waardeer je een rustige merrie des te meer want dit heeft absoluut voordelen tijdens zulke situaties.

Nadat Gracie weer 'opgelapt' was en een kleine 20 hechtingen rijker hebben we de 2 op stal gezet voor een voorspoedig herstel. En nee, we houden niet van stallen maar in deze situatie is het wel zo bevorderlijk voor de wondgenezing. Wat dat betreft is het hebben van een aantal stallen een onontbeerlijk iets, al sluiten we ze in principe nooit af. Moeder en dochter schikken zich in hun lot. Gracie haar wond ziet er schoon en droog uit. Elke dag komt de dierenarts controleren en we hopen dat ze snel weer terug de weide op kan. Wat littekens betreft zal Gracie er niets aan overhouden gelukkig.

2011-09-10T07:05:00.006+02:00

Ons bezoek in 2009 aan de Pryor Mountains en de wilde Mustangs heeft een diepe indruk op ons achter gelaten. We ontmoetten Cloud en zijn harem maar het was de hengst Shaman die op mij een onvergetelijke indruk maakte. Amerika, het land van de vrijheid, toch zeker voor hun oorspronkelijke bewoners. Zo zou het moeten zijn. Helaas is niets minder waar en is men druk doende om de Mustangs te elimineren.

En het gaat hier niet alleen om de Pryor Mountain Mustangs maar alle wilde Mustang kuddes in Amerika. Lees hier een verslag van fotografe Carol Walker. Vanuit Europa is er niet veel wat we kunnen doen behalve onze stem en mening te laten horen in Amerika. Klik hier en lees hoe je kunt helpen om de wilde paarden in vrijheid te laten leven.

Waiting in line to get their hair done

2011-08-21T09:52:00.000+02:00

Rosa

2011-08-14T08:43:00.010+02:00

Wat heeft deze merrie wat velen anderen niet hebben? Rosa (officieel Ostella Bay Rose) is geboren in 1997 en is eind 2004 op Europese bodem geland, drachtig van een Amerikaanse hengst. Bij ons heeft Rose 5 veulens op de wereld gezet die verspreid over Europa leven; Belgie, Denemarken, Duitsland en Nederland. Juist door haar extreem goede gangaanleg en oude bloedlijnen hebben wij haar voornamelijk voor de fok ingezet maar ze is tevens onder zadel en kan zeker ook dienen als rijpaard. De spaarzame momenten dat wij haar hebben gereden is ze ook mee de bossen ingegaan waar ze veel plezier in had.

Samen met de gouden champagne hengst Potter heeft ze 2 champagne nakomelingen op de wereld gezet. Beiden zeer veelbelovend qua gangwerk, hoe zich dat in de praktijk uit is nog even afwachten want de oudste, Jazz, is net pas 3 jaar geworden.

Deze pracht merrie heeft nog een hele toekomst voor zich. Ze is niet overbelast, heeft geen lichamelijke klachten en is zo gezond als een vis. Ze is zeer sociaal in de groep, zeker niet dominant en past zich gemakkelijk aan. Deze merrie is gewend om 24/7 buiten te leven met een beschutte plek (natuurlijke bomenschutting of inloopstal). Rosa kan zowel dienen als rijpaard (mits terug in conditie gebracht) of als fokmerrie. Kortom, een vriendelijke, gevoelige merrie en tevens bewezen super moeder.

Wie biedt haar een fijn nieuw thuis?

Een overzicht van haar nakomelingen:

Dag vriend

2011-08-12T16:07:00.010+02:00

Een maand geleden schreef ik nog vol trots over de jarige Chicco en vandaag moesten wij afscheid van hem nemen. Mijn grote trouwe vriend is niet meer, althans niet in lichamelijke vorm. Bijna op de dag af zat ik 11 jaar geleden bij de fokker naar dit pracht pupje te kijken. Zo liefdevol als Spot zich destijds over hem ontfermde, zo deed zij dit ook vanmorgen vroeg.

Longkanker had in no tempo beslag gelegd op Chicco zijn lichaam en hem alle levenskracht ontnomen. De laatste 2 weken ging het snel bergafwaarts. Er kwam een nieuwe regel in huis: Chicco mag alles. Alles? Ja, echt alles! Twijfelachtig begon hij zijn nieuwe grenzen te verkennen en toen bleek dat er geen grenzen meer waren begon Chicco vol enthousiasme aan het nieuwe reglement: stukjes hoef eten als de smid er is tot je er misselijk van wordt, elke dag vers vlees, de kattebak leeg smullen (gatver), bedelen, op de bank liggen en dinsdag heeft hij vol trots een zak gedroogde pens gejat en opgegeten. Allemaal dingen die Chicco nooit en te nimmer zou hebben gedaan en nu heeft hij er nog heerlijk van kunnen genieten (en ik ook). Ondanks alle smulpartijen vlogen de kilo's er af. De laatste dagen kreeg hij nog puppymilk bijgevoerd wat hij gretig opslobberde maar zonder resultaat.

Vanmorgen ging het niet meer. Gelukkig was onze dierenarts zo vriendelijk om direct te komen om Chicco de laatste eer te bewijzen. Wat ga ik deze heerlijke hond missen. Mijn maat, mijn steun en toeverlaat, de leider van de roedel. Tot op het laatste moment ging zijn zorg voor mij voor op zijn eigen toestand. Plassen kon hij niet meer, lopen hield hij voor gezien maar zodra ik moest huilen bij de gedachte dat hij er niet meer zou zijn, krabbelde hij weer op de been om bij me te zijn om vervolgens weer snel te gaan liggen. Toen hij niet meer kon staan bleef hij geruststellend kwispelen. Het is goed zo.

Dag vriend, maar weinig mensen zullen ooit beseffen wat het is om iemand als jij om je heen te mogen hebben. Ik prijs mezelf gelukkig en ben je enorm dankbaar.

Ready to go

2011-07-29T10:22:00.012+02:00

Anouck geniet met volle teugen en wij niet minder. Ze vindt alle aandacht helemaal geweldig en het boeit haar bijzonder weinig dat er dekjes, een zadeltje op haar rug en singel onder haar buik gegespt wordt. Alles is leuk! Een dagje 'vrij' wordt eigenlijk als straf opgevat want ze staat al klaar aan de poort om mee naar huis te lopen. Wat een teleurstelling als dat niet doorgaat!

Gisteren kreeg ze voor de 2e keer een zadeltje op. Dat werd vervolgens aan alle kanten betast en bewogen tot het minste ongenoegen van onze Noucky. Dan maar het opstapje ernaast en kijken hoe ze reageert op 'grotere' mensen. Nope, niet bepaald spannend. Druk op het zadel? Lekker interessant zeg... Voet in de stijgbeugel dan? Ja, nou, en?? Druk in de stijgbeugel? Nog altijd geen enkele reactie van onzekerheid.

Het jeukt aan alle kanten om op te stijgen en weg te rijden maar feit blijft dat hoewel Anouck er mentaal helemaal klaar voor is, ze lichamelijk nog heel wat moet groeien. Men gebruikt graag de uitspraak dat zodra 'de groeiplaten in de knieen gesloten zijn' men kan beginnen met inrijden. De één zegt dat je dat kunt voelen, de ander zweert bij röntgenfoto's. Maar logischerwijs is dat niet het enige gewricht wat dicht cq volgroeit moet zijn. Een overzicht:

- Korte koot (16) - boven en onder tussen de geboorte en 6 mnd.
- Lange koot (15) - boven en onder tussen de 6 mnd. en 1 jaar.
- Pijpbeen (13) - boven en onder tussen 8 mnd. en 1,5 jaar.
- Kleine botten van de knie (groeiplaten) (12) - boven-en onderaan op elke, tussen de 1,5 en 2,5 jaar.
- Onderkant van de onderarm (spaakbeen en ellepijp bij de mens) radius-ulna (10 + 11) - tussen de 2 en 2,5 jaar.
- Dragende deel van de glenoid inkeping aan de bovenkant van het pijpbeen (11) – tussen 2,5 en 3 jaar.
- Opperarmbeen (humerus) (8) - boven en onder, tussen de 3 en 3,5 jaar.
- Schouderblad (6) - glenoid of onderkant (gewicht-dragende) gedeelte - tussen de 3,5 en 4 jaar.
- Achterbeen - onderste deel hetzelfde als voorbeen
- Spronggewricht (hak) (30) - deze verbinding is "te laat" voor zo laag naar op het lichaam als het zich bevind, de groeiplaten op het onderbeen (tibia en fibula tarsals) (27 + 26) sluiten niet totdat het dier is vier (dus de hakken zijn een bekend "zwak punt" - zelfs de 18de-eeuwse literatuur waarschuwt voor het beleren van jonge paarden in de ploeg of andere diepe of kleverige ondergrond, of ze te laten springen ze in een zware bodem, voor het risico van verstuiking van hun hakken)
- Onderbeen (27) - boven en onder, tussen de 2,5 en 3 jaar.
- Dijbeen (24) - bodem, tussen 3 en 3,5 jaar; nek, tussen de 3,5 en 4 jaar; grote en 3e dijbeenringen (trochanters), tussen de 3 en 3,5 jaar...
- Bekken (21) - groeischijven op de punten van de heup, piek van kroep (tuberasacrale), en de punten van de bil (tuber ischii), tussen 3 en 4 jaar.

Kortom, we laten haar toch nog een tijd met rust alvorens we met het echte inrijden gaan beginnen. Ondertussen zijn er nog tal van mogelijkheden zoals een boswandeling, een wandeling in het verkeer of een schrikparcourtje aan huis opstellen en te wennen aan lopen over plastic, langs openslaande parapluu's etc. Uiteindelijk zal dit allemaal het rijden maar ook het verkeersmak maken positief beïnvloeden.

Wat te doen met jonge paarden

2011-07-24T13:00:00.007+02:00

Eerder deze maand is Anouck 3 jaar geworden. Vroeger was dat dé leeftijd om te beginnen met het inrijden, tegenwoordig wachten veel mensen nog een jaartje totdat het paard verder volgroeid is. Dat geldt ook voor ons. Echt uitgegroeid is een paard pas op de leeftijd van 6-7 jaar maar rustig aan inrijden kan vanaf 4. Nog even geduld voor Anouck dus. Maar dat haalt niet weg dat ze snakt naar wat meer persoonlijke aandacht en dus krijgt ze deze zomer al een basis wat grondwerk betreft.

De roundpen is een ideale plek om te werken met jonge paarden. Elke dag wordt Anouck uit de wei gehaald en mee naar huis genomen om daar in de roundpen diverse oefeningen te doen aan de hand. Ook het uit de groep halen, alleen over straat en vervolgens weer terug in de groep gezet worden zie ik als een training voor een jong dier. Wanneer je ze uit hun vertrouwde omgeving haalt en bij hun maatjes weghaalt kan de wereld ineens heel spannend zijn. Gelukkig boeit dat Anouck allerminst, 1 op 1 aandacht is veel te leuk!

Stagiaire Els ontfermd zich over Anouck gaat enthousiast met haar aan de slag. In het begin is het enkel met elkaar kennis maken, reageren op lichaamstaal, wijken voor druk etc. Daarna komen de struikelblokjes aan bod; waar heeft het paard wat meer moeite mee? In dit geval is de vliegenspray een eng iets en de fles staat dus de hele sessie op de grond en wordt bij tijd en wijle 'uit de kast' gehaald. Ook houdt Anouck er niet van wanneer je aan haar staart zit dus ook hier wordt extra aandacht aan besteed. Elke keer is het een stukje herhaling van de vorige keer en pakken we weer iets nieuws erbij; een zadeldekje bv.

De eerste week is heel voorspoedig verlopen. Komende week zal de kaptoom aan bod komen en krijgt Anouck de grondbeginselen mee van zichzelf dragen, nageven etc. Alles aan de hand en in stap. Zowel Anouck als Els genieten met volle teugen en dat is ook voor mij weer heerlijk om naar te kijken. Zoals altijd wordt er heel erg gelet op wat het individuele paard kan incasseren. Zodra er bij een jong paard stress bij komt kijken, doen we een stapje terug. Op dit moment is alles nog kleuterschoolwerk, het moet dus vooral leuk zijn al leren ze er veel van. Dat houdt een paard enthousiast en geïnteresseerd in omgaan met mensen.

Stoere Max

2011-07-22T05:43:00.007+02:00

Max doet het geweldig. Na zijn verplichte stalrust samen met mams mocht hij eerst voorzichtig in een grotere ruimte bewegen. Nu heeft Max niet veel ruimte nodig om zich uit te leven maar wat meer bewegingsvrijheid is toch ook wat veiliger voor hem zelf en ook zijn moeder blijft iets meer bespaard. De eerste 10 minuten vloog hij als een wacko door de paddock na 3 weken op stal te hebben gestaan. Dat moest er echt even uit...

Inmiddels loopt hij alweer 1,5 maand buiten. De weitjes blijven beperkt van formaat om hem niet helemaal op full speed te kunnen laten lopen. Want ja, dat is wat Max het liefste doet. En denk nou niet dat hij zichzelf niet kan plezieren op een kleinere oppervlakte want dan sla je de plank volledig mis. Max maakt de meest prachtige en kunstige sprongen. Changementjes, bokken, steigeren maar ook de levada en een capriole. We hebben ze allemaal voorbij zien komen. Wat dat betreft kan hij zo naar de Spaanse rijschool. Het resultaat van al deze energieke uitspattingen is een lekker gespierd en ontwikkeld lijf op de leeftijd van 4 maanden. Ravi komt dagelijks even buurten tot groot plezier van de jonge Max want hij wil zich wel meten met een echte kerel natuurlijk.

Max komt ook prachtig uit zijn veulenvacht. Een mooi donker classic champagne tint die veel weg heeft van de vacht van een Weimaraner (hond). 't is een plaatje van een paardje (al zeg ik het zelf ;)).

De foto linksboven is gisteren gemaakt, onderstaande foto's dateren van begin juli.

Een middagje tussen het jonge grut

2011-07-21T21:54:00.008+02:00

En hier zit ik dus het liefst. Tussen de veulentjes! Zodra er wat tijd over is kruip ik tussen het jonge gespuis en geniet ik van hun nieuwsgierigheid. Ondertussen leer ik ze spelenderwijs wijken voor druk, een voetje opheffen etc zodat ze straks niet voor verrassingen komen te staan wanneer ze bv voor het eerst bekapt moeten worden. Over deze 2 dames hoef ik me in ieder geval geen zorgen te maken. Zowel Abby als Gracie zijn extreem mensgericht en erg nieuwsgierig. Vaak volgen ze me de hele wei door en negeren ze hun moeder volkomen. Zo ook vandaag weer. Een dank aan Els voor het maken van de foto's!

Weidegang het hele jaar rond - Bit coveractie

2011-07-21T08:35:00.001+02:00

Wij doen mee aan de Bit coveractie met een foto van Anouck en Ed rollend in de wei. Spreekt de cover je aan? Stem dan op ons!

Weidegang het hele jaar rond - Bit coveractie

Zomerse kiekjes

2011-07-09T08:48:00.007+02:00

Hiep, hiep, hoera!

2011-07-01T09:40:00.007+02:00

We rollen hier van de ene verjaardag in de andere. Woensdag werd onze Cane Corso reu Chicco 11 jaar. Vandaag is de beurt aan Spotje. Is het alweer bijna 13 jaar geleden dat ik haar als prietpruttig klein pupje achter haar moeder aan zag huppelen tijdens het NK Westernrijden? Time flies.

Spotje is mn eerste hondje waar ik heerlijke 'beginners'fouten bij heb gemaakt qua opvoeding. Eigenlijk is ze nooit zindelijk geweest in de nacht maar dat hebben we opgelost door haar altijd in de bench te laten slapen samen met haar 2 JR vriendjes. Spotje ontpopte zich tot een vrolijk en actief hondje. Samen hebben we veel boswandelingen achter de rug, zowel in de Drunense Duinen als in de Lage Kempen. Ik te paard en Spot te voet voorop. En als ze het te warm kreeg of moe werd, dan droeg ik haar bij me. 1x heeft ze een nestje gehad met 5 prachtige pups. Ook was Spot een enorme waterrat. Zeg het woord 'Plons' en ze lag in de dichtstbijzijnde waterbak, plas, zwembad of elke andere vorm van nattigheid. Helaas is die tijd voorbij want met 13 jaar heeft Spot nog weinig goesting in een zwempartij laat staan te plonsen in het drinkwaterbad van de paarden. Daarvoor in de plaats ligt ze de hele dag te slapen in de vensterbank, moet ik haar wakker maken om haar behoeften te laten doen en haar erop attenderen dat ze ook wat moet drinken. Verder is ze zo doof als een kwartel. Enkel in je handen klappen doet haar nog opschrikken. Maar in de loop der tijd hebben we ons gebarentaal aangeleerd en dat werkt ook prima.

Chicco was hond nummer 2 en zijn zindelijkheidstraining ging vele malen beter. Naar de hondenschool is hij nooit geweest maar hij kent alle noodzakelijke commando's, ook zonder stem. Sterker nog, hij is altijd het goede voorbeeld geweest voor alle honden die na hem kwamen. Chicco leerde ze manieren bij en ik moet eerlijk zeggen dat de opvoeding van de anderen nooit zo goed was gelukt zonder zijn hulp. Helaas is hij nooit vader geworden, al was dat wel de bedoeling. Hoe mooi zou het zijn om zulke fantastische nakomelingen rond te hebben lopen, zowel in uiterlijk als karakter? In theorie is het nog altijd mogelijk maar teefje Dora is gesteriliseerd dus dan houdt het snel op.

Beide honden zijn al op leeftijd en ook bij Chicco wordt dat langzaam zichtbaar. Hij speelt nog graag maar minder ruw en trekt zich vrij snel terug uit de drukte van de roedel, ook zijn gehoor neemt stukje bij beetje af. Maar als dat alles is, dan prijs ik me gelukkig want ik hoop dat beiden nog lang bij ons blijven!

Gracie, 6 dagen jong

2011-06-17T18:53:00.003+02:00

Geboren

2011-06-12T20:56:00.002+02:00

Een laatste kadootje van Potter. Classic Champagne vond ik altijd de mooiste kleurvariant. We begonnen echter in 2006 met een vosje, het jaar erop verloor Secret 6 weken voor het einde haar veulen: een classic champagne meisje. In 2008 volgden nog een vos hengstje en een amber champagne hengstje. Allemaal nakomelingen van Potter. Dit jaar zijn we getrakteerd op niet één maar twee classic champagne veulens, een hengstje en een merrietje. Dat is toch wel heel attent van Potter (en de merries niet te vergeten).

Dit dametje heeft wederom enorme lange stelten waar ze even mee moest oefenen voordat ze er mee uit de voeten kon. Daarnet zag ik haar al in galop door de paddock dus het gaat met sprongen vooruit. Ze hinnikt telkens wanneer ik de paddock bezoek, wat een schatje. Ontwijken heeft geen zin, cupido schiet telkens weer raak. Deze is om op te eten! ;)

Mama Lulu is voor het eerst moeder. Het was even wennen dus besloten we een co-moederschap aan te gaan vanmorgen vroeg. Inmiddels weet Lulu dat liggende veulentjes niet dienen als opstapje om je voet op te zetten zodat je makkelijker je jeukende onderbeen kunt knabbelen. Ook begrijpt ze dat je veulentjes niet mag slaan als ze achter je staan, zeker niet als ze van je eigen vlees en bloed zijn. En het is duidelijk dat de voeding van je kind, voor je eigen voeding gaat en dus even je been in de juiste positie moet zetten zodat de kleine aan de uier kan...

Lulu kan inmiddels prima zelf voor haar dochter zorgen maar krijgt graag een schouderklopje en een liefkozende knuffel van mij. Het is ook niet niks, het moederschap.

De laatste loodjes...

2011-06-08T08:59:00.005+02:00

Voor Lulu is het einde van de dracht in zicht en het valt haar niet makkelijk. Het is warm, ze staat tonnetje rond en begint overal jeuk te krijgen. Wat doe je dan? Je gooit je lichaam tegen elke mogelijkheid om te schuren: tegen een stalwand, hooiruif of iets anders wat het mogelijk maakt om te krabben. Lulu is zeker niet de kleinste en ook redelijk plomp in haar bewegingen. Schuren is dus ook echt schuren! Gisteren stond de stal in zn voegen te schudden terwijl madam met haar jeukbestrijding bezig was. Oei, oei!

Stond 3/4 zus Beetle dit voorjaar te genieten van een poetsbeurt, deze dame houdt van het grovere werk! Helaas heeft het ruwe schuren wel gevolgen voor manen en staart maar dat is gelukkig maar tijdelijk en haren zullen weer aangroeien.

Lulu moet nog even volhouden en dan is de kleine daar en de jeuk weer voorbij!

Max

2011-06-06T07:41:00.008+02:00

Het is alweer ruim een week geleden dat Max is geopereerd. Max stond niet 100% recht op zijn benen direct na de geboorte maar daar maakten we ons in eerste instantie geen zorgen om. Het komt weleens voor bij pasgeboren veulens en vaak trekt dat binnen enkele weken volledig weg. Dat zal weldra veranderen dachten wij, niet beseffende dat deze jongeman vol energie zat en de hele dag niets anders deed dan rennen en springen. En helaas staat dat nou juist het herstel in de weg.

Nog altijd was er niet veel bijzonders te zien aan zijn benen maar omdat hij na 8 weken nog altijd niet volledig recht stond, liep Max het risico dat zijn actieve bezigheden juist averechts effect ging hebben op zijn beengroei. Concreet zou dit betekenen dat hij, naar mate hij ouder werd, enkel schever zou gaan staan met alle gevolgen van dien zoals artrose op jonge leeftijd tot zelfs ongeschiktheid als rijpaard. Dat wilden wij natuurlijk te allen tijde voorkomen. We stonden voor de keuze om nu te opereren of de natuur zijn gang te laten gaan met de mogelijke bijbehorende gevolgen. Een operatie op latere leeftijd is nl niet meer mogelijk. Het was nu of nooit. Jonge botten, pezen en spieren hebben een enorm herstellend vermogen en passen zich snel aan. Dat hebben wij een 10-tal jaren geleden al met Wolfie ervaren die in de problemen kwam nadat hij het puntje van zijn heup had afgebroken. Ook hij is volledig hersteld, juist dankzij zijn jonge leeftijd.

De oplossing in Max zijn geval is simpel en doeltreffend maar (tijdelijk) niet leuk voor Max en mama Rosa. Met een sneetje van een centimeter ter hoogte van het knie gewricht is het bot aan één kant ‘gestript’ waardoor het gestimuleerd wordt om te groeien. Dit wordt slechts aan één zijde gedaan zodat het been weer recht kan groeien. Omdat Max ‘al’ 8 weken oud was en wij hem de kans hebben gegeven om zelf te herstellen was het noodzakelijk om aan de andere zijde van het gewricht een schroefje te plaatsen zodat verdere groei tijdelijk werd gestopt en het gewricht weer in balans kon komen. We hadden hem op de leeftijd van 3 weken al kunnen laten opereren maar wij blijven (samen met onze dierenarts) voorstander van zelfherstel wat in 90% van de gevallen succesvol is. Maar natuurlijk valt de bijzonder speelse Max daar niet onder! Al zijn geravot heeft dus geen positieve bijdrage geleverd en ga zo’n veulentje maar eens uitleggen dat hij niet zo’n spring in het veld moet zijn…

Enfin, de operatie verliep vlekkeloos. Max kon diezelfde middag weer naar huis en staat nu tijdelijk met mams samen op stal. Ondertussen had ik de stal omgevormd tot ‘kinderkamer’ met speelballen, een likblok etc om zo verveling zoveel mogelijk tegen te gaan. Vier keer per dag wordt de stal uitgemest. De radio staat aan en we brengen regelmatig een bezoekje voor een knuffel of een poetsbeurt. Zelfs de honden komen regelmatig op visite wat Max zeer interessant vindt en ook Muis komt dagelijks een kijkje nemen. Al ben ik een vervent tegenstander van paarden opsluiten, soms is het pure noodzaak in belang van de toekomst van een dier. Dus als het moet, dan zal ik daar toch zeker voor kiezen. En keer op keer verbaas ik me erover hoe paarden ‘in het nu’ leven en zich schikken in hun lot. Rosa taalt er niet naar om de stal uit te lopen, zelfs niet wanneer ik aan het mestscheppen ben of het hooi aanvul. Ook Max lijkt het allemaal prima te vinden. Al is er minder bewegingsvrijheid en staat hij in het verband, nog altijd is hij in staat om op zijn moeder te springen, of houdt hij zich bezig met de speelbal waar hij inmiddels al heel creatief mee bezig is. Het is een ‘uitje’ om verband te verwisselen, want daarvoor mogen ze even van stal. Niets geen pogingen om te ontsnappen of snel de paddock in te schieten. Bijzonder toch.

De prognose is 100% herstel. Max is verzekerd van een goede toekomst en daar tekenen wij voor!

Pleasure's Society Queen aka Abby

2011-06-05T18:04:00.003+02:00

Abby is alweer 6 weken oud. Time flies! Beetle neemt haar taak als moeder zeer goed op. Zou het verschil hebben gemaakt dat ze afgelopen winter de zorg voor Elena over heeft genomen na het spenen? Na een aantal weken aan huis te hebben gestaan is Beetle met dochter verhuisd naar de grote wei met schuilstal. Het weerzien van Beetle met Elena werd aanvankelijk niet met luid gejuich ontvangen. Nu Beetle haar eigen veulen had wilde ze niets meer van haar weten. Even afzien voor Elena maar een weekje later is de situatie alweer heel anders en is het een gezellig trio.

Abby is een zeer aanhankelijke dame en is niet bij mensen weg te slaan. Tijdens het voeren laat ze het eten links liggen en komt ze liever buurten en knuffelen met ons. Qua karakter is ze ook niet snel onder de indruk van iets; precies zoals we het graag zien. Dit gaat een stabiele dame worden, een heerlijk paard die zich makkelijk aanpast aan nieuwe situaties. En ook met Elena kan ze het prima vinden.

Zodra ook Lulu haar veulen geboren en sterk genoeg is, worden alle veulens en jaarling Elena samen in één groep gehouden. Dat wordt vast één groot feest!

Liefde is...

2011-06-02T23:13:00.003+02:00

Samen rollen in het gras.

Max in de groep

2011-05-25T08:08:00.005+02:00

Max is een enorme donderkop. Hij is lekker zelfverzekerd. Dat mag ook wel met een moeder die werkelijk alles toestaat. Af en toe denkt hij dat hij dezelfde privileges heeft bij de andere paarden in de groep maar dat valt dan vies tegen! Sommige signalen worden heel duidelijk aangegeven zoals bv bij Lulu maar volledig in de wind gegooid door macho Max. Tja, dan krijg je de wind van voren! Bij Ravi is hij een stuk voorzichtiger, da's een echte man ;) Lilly wordt nog wel eens verward met zijn moeder, tja, bruin is bruin. Maar ook daar is hij dan snel achter..

Hoe gaat het met Potter?

2011-05-12T17:33:00.000+02:00

Tja, oordeel zelf...

2011-05-11T22:43:00.000+02:00

Opendeur in beeld

2011-05-09T10:12:00.015+02:00

Hiep, hiep, hoera!

2011-05-03T10:41:00.003+02:00

Vandaag is Izzy 18 jaar geworden en dat is een hele prestatie! Ten opzichte van vorig jaar lijkt ze er alleen maar jonger op geworden. Sommige mensen verwisselen haar zelfs voor de 15 jaar jongere Sizo! Nou, een mooier compliment kun je haast niet krijgen (behalve als je Sizo heet :)).

Echt graag op de foto gaat Izzy niet meer. Vroeger daarentegen wel. We hebben toch nog maar een poging gewaagd...

Zo gaaf!

2011-04-29T20:33:00.003+02:00

Sinds vorige week staan de paarden (groep van 5) in een verse wei. Om ze niet direct teveel gras te laten eten staan ze 's nachts in de paddock met schuilstal die grenst aan de wei. Daarnet ging ik op mn stalen ros naar de wei om de paarden binnen te halen.

Bij aankomst stond de hele groep helemaal achterin en hadden ze me nog niet gezien. Ik fluit met mn vingers tussen mn lippen en roep de paarden op de 'Tennessean' manier. Ed is de eerste die opkijkt en voor ik het weet hoor ik een gedonder van 'kataklop, kataklop' en denderen 5 paarden in noodtempo recht op mij af de paddock in. Ik sta met glimlach van oor tot oor te genieten van de grond die onder mijn voeten trilt en het zien van mijn paardjes die zo enthousiast op me afkomen.

Nee, ze komen niet om te eten. Ik voer 1 x per dag wat bij en dat is in de ochtend dus geen truukjes om ze naar binnen te lokken maar 'gewoon' enthousiaste dieren die duidelijk geen hekel aan me hebben. Goh, wat heb ik het weer getroffen met ons beestenspul.

Sorry, geen foto dit keer!

Pretty Elena

2011-04-25T11:06:00.000+02:00

2011-04-09T12:36:00.004+02:00

Gisteravond gingen we nog even een 'rondje paard' doen. De jonge meiden Elena, Amber en Anouck lagen gedrieën kont aan kont in de paddock. Een grappig gezicht. Ik kon het niet laten om er even bij te gaan zitten terwijl Marleen een foto maakte. Anouck en ik zijn dikke vriendinnen, het is een heerlijk dier en we knuffelen wat af samen. Dit is tevens de eerste keer dat ik bij Anouck op haar rug zat. Nou, geen probleem om die volgend jaar in te gaan rijden lijkt me zo!

The man has left the property

2011-04-06T07:48:00.013+02:00

Een kleine 6 jaar hebben we samen geleefd. In mijn zoektocht naar een hengst met oude bloedlijnen, type Heritage, besefte ik in 2005 dat er zojuist een exemplaar bij ons was geboren; Ravi. We besloten hem aan te houden en te zien hoe hij evolueerde. In de tussentijd wilden we wel heel graag een hengst aanschaffen die goed combineerde met de merries op onze stoeterij. Ondanks de zoektochten overzee, troffen we onze hengst op ons eigen continent in Duitsland.

Aanvankelijk wilde ik hem niet gaan bekijken door zijn opvallende kleur; een op kleur gefokt paard kon nooit aan mijn eisen voldoen. Maar zijn oogopslag deed mij smelten en zijn beweging was verrassend ruim. Ik ging overstag en samen met Oscar gingen we op bezoek. Daar stond hij dan; alleen op stal omdat hij nog wel eens wilde uitbreken. Diep goud van kleur door gebrek aan zonlicht, jong en onervaren. Onder zadel was hij nog heel groen, precies wat we zochten. Liever 5 jaar met weinig uren onder zadel dan te jong ingereden en overbelast. Het was echt een jochie en ik sloot hem onmiddellijk in mijn hart. Hoewel deze jonge adonis over oude bloedlijnen beschikte, voldeed hij niet volledig aan het Heritage profiel. Voor ons geen reden om hem te laten staan.

Omdat wij Ravi zijn vader nog ter dekking hadden staan op ons kleine perceel, verhuisde onze eerste eigen hengst voor een maandje naar collega fokkers waar hij ook nog getraind zou worden. Helaas maakte hij tijdens zijn eerste uurtje in de wei een enorme buikschuiver waardoor hij zich blesseerde waar hij nog lange tijd last van bleef houden. Zijn naam was Swiss Pride of Hyland, roepnaam Swissy. Geen naam voor een stoere dekhengst en ik doopte hem om tot Pleasure's Pot o' Gold omdat hij in alle opzichten voldeed aan mijn zoekeisen; een gouden paard, zowel qua innerlijk en uiterlijk met veel potentieel.

In de jaren die volgden is Potter voorgesteld op beurzen en evenementen, tijdens onze jaarlijkse open deur en in tijdschriften voor raspromotie. Het jonge, slungelige knulletje mondde uit tot een echte kerel. Hij was mijn steun en toeverlaat tijdens demo's en werd zelfs een keer totaal onverwacht mee op pad genomen terwijl hij weken niet gereden was. Ik werd niet teleurgesteld. Potter zijn nakomelingen kwamen niet enkel op onze stoeterij ter wereld, maar ook in omringende landen zoals Nederland, Duitsland en Frankrijk. Ook verhuisde een dochter van hem naar Denemarken.

Anno 2011 is onze mening over Potter niet veranderd, integendeel. Wel is onze stoeterij uitgegroeid tot 12 paarden. Verkleining van ons perceel en met een baby op komst moeten we ervoor blijven zorgen dat iedereen dat krijgt wat hij/zij verdiend. Al die jaren hebben wij Potter sociaal kunnen houden met 1 of meerdere merries. Voor dit seizoen zullen wij echter een rustpauze inlassen en geen merries laten dekken. Potter isoleren is geen optie voor ons. Eén van zijn fans bood uitkomst; Potter mag zijn werk voortzetten elders in België, in dezelfde soort omgeving waar hij bij ons ook in heeft geleefd: een weide met paddock en vriendin. Sterker nog, het is een oude bekende van ons. Honor heeft nl in 2010 al een dochter van Potter ter wereld gebracht.

Gistermiddag verhuisde Potter naar zijn nieuwe stek. Zijn huidige maatje Lulu vond het maar niets, gelukkig stond een klein uur verderop Honor al op hem te wachten. Ik geloof niet dat Potter ons gaat missen. En zo wordt het sprookje van de hengst met een gouden karakter en boterzachte gangen voortgezet...

Wij wensen Henk en Ankie heel veel succes en plezier met hun gouden pracht. Potje, we gaan je missen jong!

Stoere Max

2011-04-01T14:56:00.004+02:00

Max is nu 4 daagjes oud en heel ondernemend. Mama Rose heeft haar 'handen' vol om hem bij te benen met zijn onderzoekingen. Het bewegen gaat hem goed af, hij rent, dolt, galoppeert veel om vervolgens lekker te gaan slapen. Verder is hij erg nieuwsgierig en loopt overal pardoes op af, soms tot groot ongenoegen van mama. Mijn hoofd is al meerdere keren 'gezegend' met een natte lebberende tongveeg en mijn neus is afgekeurd als mogelijke melkvoorziening. Tja, het was het proberen waard!

Gearriveerd!

2011-03-29T07:59:00.005+02:00

En 2 dagen later was hij daar! Zo valt het geduldig zijn achteraf nog best mee. Gisterochtend had ik me verslapen, sja, even wennen dat het wat later licht wordt. Jammer want daardoor miste ik net de geboorte. Zoals altijd liep ik rechtstreeks van de slaapkamer naar de 'kraamkamer'. De hondjes renden voor me uit en Muzby zette het op een blaffen, ik wist meteen dat we een extra bewoner hadden.

En ja hoor, daar lag een hoopje op de koude stenen vloer vlak voor de inloopstal die met een dik pak vlas bestrooid was. Ik verwelkom de kleine hartelijk en wordt terug begroet met een aandoenlijk hinnikje. Dat vindt hij kennelijk zelf ook een leuk geluid en herhaalt het meerdere malen. Een praatjesmaker...

Ik gil naar Oscar die nog in bed licht dat er een veulen is. Wel handig, het slaapkamerraam staat toch open. Gevolgd door een luidkeels 'Champagne!'. Van alle mogelijke kleuropties vos, bruin, zwart, golden champagne, amber champagne en classic champagne was er slechts 4% kans op een classic en dat is het geworden! Mijn hart was zo vol van eindelijk weer een merrietje te krijgen dat ik over-enthousiast het ene gaatje onder de staart voor vrouwelijk aanzag. Pas een half uur later drong het tot me door dat ik het achterste van een jongetje had bekeken en we 8 Tennessee Walker hengstjes op een rij hadden gekregen. Ondanks de lichte teleurstelling is het allerbelangrijkste dat het een gezond veulen is en dat moeder Rose een makkelijke bevalling heeft gehad. En dat is het geval! Gauw haal ik een pak stro en strooi een berg op de stenen vloer waar hij die dag regelmatig op ligt. Kennelijk zijn voorkeursplek.

Max, zoals zijn roepnaam is geworden, is het eerste classsic champagne Walker hengstje in Europa. Toch weer iets aparts. We mogen weer trots zijn!

Geduld...

2011-03-26T11:55:00.002+01:00

is een schone zaak! Wat is het toch altijd weer spannend als de periode aanbreekt dat de veulentjes geboren kunnen worden. Rose haar uier is nu al een maand 'in beweging' maar om nu te zeggen dat deze op knappen staat? Nee, niet echt. Ze is uitgeteld op 30 maart en doorgaans bevalt ze een 2 weken te vroeg. Dit jaar dus niet!

Beetle zal waarschijnlijk nog wat langer op zich laten wachten. Toch hou ik ze allebei goed in de gaten. Het is wel heel fijn dat ze zulke dikke vriendinnen zijn, zeker omdat dit Beetle haar eerste veulen is.

We wachten nog maar even geduldig af...

Trekpaarden voor Limburgse bossen

2011-03-23T07:47:00.003+01:00

DE WINNING ONDERHOUDT LANDSCHAPPEN MET BELGISCHE TREKPAARDEN
Auteur: Peter Dupont Photo News©hw

Het sociaal economiebedrijf De Wingerd wil het Brabantse trekpaard herintroduceren.

LUMMEN - Het Limburgs sociaal economiebedrijf De Winning herintroduceert trekpaarden bij het onderhoud van Limburgse bossen en landschappen. Ooit schering en inslag in Vlaanderen, nu een zeldzaamheid: het Belgische of Brabants trekpaard verdwijnt snel uit ons landschap. Het Limburgse sociaal economiebedrijf De Winning uit Lummen wil dit nobele dier echter herintroduceren in de Limburgse bossen en landschappen.

'Een initiatief van onze vzw's Groenwerk en Vreebos en het Centrum voor Natuur- en landschapsbeheer, samen met andere partners zoals de provincie Limburg, lokale boomslepers, Steunpunt Levend Erfgoed, Agentschap voor Natuur en Bos, FSC Belgium, Toerisme Limburg en Regionale Landschappen', vertelt directeur Filip Vanlommel.

De medewerkers van het sociaal economiebedrijf starten het duurzaam groenbeheer binnenkort met twee dieren. Vanlommel: 'De inzet van trekpaarden is ecologisch verantwoord en milieuvriendelijker. Zo kunnen ze zware bomen zonder schade uit het bos slepen, Amerikaanse vogelkers kan op deze manier met minder glyfosaat bestreden worden en verder worden vochtige graslanden gemaaid zonder spoorvorming van zware machines. Die brengen immers veel schade aan in onze bossen en landschappen.' De trekpaarden spelen ook een belangrijke rol in de komst van FSC-gecertificeerde bossen. Ze reduceren de CO2-productie. 'Daardoor werken wij actief mee aan het Limburgs milieubeleidsplan 'Allemaal CO2-neutraal'', aldus Vanlommel.

Hippotherapie
'Het project betekent ook een meerwaarde voor de doelgroepmedewerkers van De Winning', zegt honden- en paardenspecialist Guy Eylenbosch. Hij screent mogelijke trekpaarden voor het project. 'Geen sinecure, want 80% van de bestaande trekpaarden zijn gefokt voor slacht of show, niet voor werk.' Eylenbosch, terug van vier jaar paardenwerk in Japan, zal ook instaan voor de hippotherapie met de dieren. 'De doelgroep wordt op een aangename en therapeutische manier betrokken bij de uitvoering van hun werkzaamheden', vertelt hij. Het plan is om de trekpaarden bovendien ook in te zetten in het toeristisch aanbod in Limburg. 'We zullen huifkartochten organiseren, in combinatie met een toeristische gids en een streekeigen picknick', besluit Vanlommel.

Opleidingscentrum
De Winning vindt het belangrijk dat deze bedreigde oude ambacht nieuw leven wordt ingeblazen en dat oude rassen zoals het Belgisch trekpaard blijven bestaan. Vanlommel: 'Samen met het Centrum voor Natuur- en Landschapsbeheer werken we in 2012 ook een cursus uit rond het werken met trekpaarden in sociale economiebedrijven en daarbuiten.' Omdat het hefboomproject waarschijnlijk ook navolging zal krijgen in andere Vlaamse gemeenten, denkt Guy Eylenbosch aan de uitbouw van een heus opleidingscentrum. 'Als teamster is het mijn doel om mensen van alle leeftijden te begeleiden in het verbeteren van hun communicatie met zichzelf en anderen. Dit willen we dus doen door hen in contact te brengen met dieren en natuur.'

Lente!

2011-03-22T09:33:00.005+01:00

Eindelijk! Gisteren ging de lente officieel van start. Ik kan me ook weer helemaal uitleven in mijn verslaving: paarden uit de rui helpen. Elke dag maak ik gewapend met mijn Furminator een rondje 'paard' en werk me suf om al die haren te verwijderen.

De paarden genieten met volle teugen. Rose stopt spontaan met eten en begint erbij te kwijlen, Beetle idemdito. Toen ik haar laatst een rosbeurt gaf stonden we allebei zeer verbaasd naar haar buik te kijken die vol in verzet ging van die harde borstel die over de vacht ging. Beetle keek net zo vreemd als ik! Het veulen was het er duidelijk niet mee eens, zou het gekieteld hebben?

Bij Ed en zijn jonge meiden is het dringen geblazen. Hoewel ze zich met groot respect naar mij toe gedragen, proberen ze allemaal als eerste aan de beurt te zijn. Stiekem proberen ze elkaar wat aan de kant te duwen en dringen zo voor hun beurt. Dit alles in harmonie en zo sta ik omringd door 4 paarden en voel ik me zeer, zeer geliefd. Het is een mooi clubje; een Tennessee Walker, Spotted Mountain Horse, Kentucky Mountain Saddle Horse en een Paso Peruano. Wat een rijkdom..

Last but not least zijn Lulu en Potter aan de beurt. Ook hier is het volop genieten. Als ik klaar ben met Lulu ga ik verder met Potter maar daar is mevrouw Lulu het niet mee eens en ze duwt zich radicaal voor Potter die als een gentleman ruimte maakt voor zijn geliefde. 't is toch wat.

Hoe dan ook, het is op en top genieten voor iedereen.

Het is zover!

2011-03-18T08:38:00.006+01:00

We konden er niet langer meer omheen. Na nestjes jonge katjes, puppies en vele veulentjes te hebben groot gebracht, zijn we eindelijk zover gekomen dat we de grote stap durven te wagen. We krijgen gezinsuitbreiding! En wel van het meest bijzondere wezentje ter wereld; een kindje van Oscar en mij.

Eind september mogen we dit wondertje op de wereld verwelkomen. Een voorproefje van wat ons te wachten staat kregen we eerder deze week; een druk spartelende foetus met 2 armpjes en beentjes, 2 handjes en voetjes, een pracht lijfje en een mooi koppie met alles erop en eraan. Wow! Uniek is de eerste keer de hartslag van je eigen baby te mogen horen. We waren er allebei stil van...

Voor ons staat een periode vol verandering, niet wetende wat ons allemaal te wachten staat maar we kijken er enorm naar uit!

Mangalarga Marchador gangentraining

2011-03-18T08:04:00.007+01:00

Gisteren was tijdens de Equitana een jureringstraining over de Mangalarga Marchador waarvoor speciaal de president Magdi Shaat en de judge James Garcia de Resende van de Braziliaanse vereniging waren overgevlogen. De clinic was bedoeld voor gangenpaardentrainers en juryleden.

4 uur lang is ons de theorie van de Batida en Picada uitgelegd aan de hand van video's en beeldmateriaal. Daarna volgde de uitleg van het jureringssysteem van de Brazilianen. Het was zeer interessant om te zien en horen wat in de ogen van de Brazalianen de perfecte MM was en waarom. Aanvankelijk ontstond er een flinke discussie over de Batida en of deze gang al of niet een draf (2-takt) is. Het nam de nodige tijd in beslag alvorens de James Garcia alle deelnemers kon overtuigen van zijn gelijk. Al is het verschil voor het blote oog vrijwel niet zichtbaar wat beenzetting betreft, je hoort toch een net iets andere takt. Ipv de bekende 'tak,tak' 2-takt hoor je bij de batida een 'prr, prr'. Zeg maar een 2-takt met echo. Het grote onderscheid van deze 2 zo gelijkende gangen is echter het uitblijven van enige opwaartse beweging van het paard waardoor de ruiter stil kan blijven zitten en wat lichtrijden overbodig maakt. En zo leer je weer dat elk gangenpaardenras weer zijn eigen unieke eigenschappen heeft.

Na afloop was het tijd om de paarden in levende lijve te zien lopen en indien gewenst mochten ze zelfs worden uitgeprobeerd. En inderdaad, degene die in eerste instantie de discussie over wel of geen 2-takt aangingen, moesten nu beamen dat deze gang beduidend comfortabeler zit dan een draf en er een 'vertraging' in de diagonale beweging voelbaar is. Dat bewijst maar weer dat het oordelen over beweging meer is dan enkel kijken met je ogen, ook je oren en gevoel spelen hierbij een belangrijke rol.

Ik heb genoten van de cursus en vond het een zeer leerzame middag.

Verantwoord fokken

2011-03-11T10:29:00.010+01:00

Wat is het toch triest om te zien hoe het in de wereld vergaat met rasdieren. Of het nu gaat over honden, katten of paarden, de problemen die binnen de rassen voorkomen zijn overal hetzelfde.

Verantwoord fokken schijnt niet langer het doel te zijn van het merendeel van de fokkers. Geld en status is vele malen belangrijker. Die ene bokaal, dat mooie lintje of die uitmuntend gekeurde hond is hetgeen waar het vaak om draait. Dat de dieren inteelt zijn en vele erfelijke eigenschappen met zich meedragen is van ondergeschikt belang. Consequenties? Ja, die zijn er zeker. Voor de dieren zelf en voor hun eigenaar. Vol ontzag heb ik de uitzending van Meldpunt van 10 maart jl. bekeken.

Zelf heb ik altijd een Engelse Bulldog willen hebben maar toen ik hoorde van hun luchtwegproblemen die er grofweg ingefokt zijn, ben ik afgehaakt. Dolgelukkig ben ik met mijn Cane Corso reu die weliswaar niet hoog scoorde op een keuring doordat hij 'te atletisch' gebouwd was (is notabene een werkhond) maar ondertussen dit jaar alweer 11 wordt en nog elke dag ravot met onze 5 andere honden in de wei. Destijds raadde de rasvereniging mij ten strengste af om überhaupt een kijkje te gaan nemen bij Chicco zijn fokker, terwijl een bestuurslid van de vereniging vol trots een nest van volle broer met zus aan ons toonden. De keuze was snel gemaakt, zonder spijt!

In deze uitzending gaat het over honden, hetzelfde verhaal gaat echter ook op voor andere raszuivere dieren zoals katten en paarden. Verantwoord fokken is cruciaal. Wij doen ons uiterste best om de best mogelijke match te maken in het fokken met onze paarden. We kiezen lang niet altijd voor de makkelijke oplossing van eigen hengst x eigen merrie, al zijn onze paarden hier wel op geselecteerd. Wij kiezen daarentegen voor die combinatie die zowel qua bloedlijnen, karakter, uiterlijk en gangwerk het meest veelbelovend is. Toegegeven, het vereist meer inzet, hogere kosten en brengt niet altijd het begrip van mede fokkers en liefhebbers maar in onze ogen is dit de enige juiste manier.

Inteelt, wat nog altijd bij veel paardenrassen voorkomt is iets waar ik fel op tegen ben. Hoewel ik ook van lijnenteelt niet overenthousiast ben kan ik wel leven met een lijnenteelt die ver genoeg van elkaar verwijderd is (bv 2e generatie vaderszijde tov 4e generatie moederszijde). In het streven naar Tennessee Walking Horses zoals ze oorspronkelijk zijn gefokt, houdt in dat je in het evenaren van dit doel, ook rekening moet houden met mogelijke inteelt en negatieve erfelijke eigenschappen. Een hele uitdaging waar we volledig voor gaan!

2011-03-09T17:05:00.001+01:00

Ik heb ooit zo'n schouwspel mogen aanschouwen terwijl ik op de snelweg in België reed. Dit leverde toch wel gevaarlijke situaties op maar het was prachtig! (en ik kan het navertellen...)

Aftellen!

2011-03-04T14:01:00.005+01:00

Bijna is het weer zover, de veulentjes zijn in aantocht! Eerder deze week kwam onze Rose naar huis om de 'kraampaddock' te bemannen en wordt de leegte bij Potter opgevuld door drachtige Lulu (die pas in juni is uitgeteld). Gisteren besloot ik ook Beetle naar huis te halen. Beiden merries zijn voor eind maart, begin april uitgerekend.

Zo op het oog is Rose veel verder in haar dracht maar schijn bedriegt. Rose heeft al diverse veulens gehad en haar baarmoeder is al flink opgerekt waardoor ze veel sneller dik is. Beetle daarentegen verwacht haar eerste veulen en ziet er nog mooi strak uit. Het ideaalplaatje zou zijn om deze 2 dames samen te zetten zodat Beetle veel meekrijgt van Rose die officieel een week voor haar een veulen zou moeten krijgen. Na de eerste kennismaking over de draad konden de dames vanmorgen voor het eerst samen staan. Alles ging in rust en harmonie, de dames kunnen het prima met elkaar vinden. Zoveel te beter!

Nu is het afwachten tot de uiers goed vol gaan lopen en dan zien bij de bevallingen aanwezig te zijn. Het is weer spannend voor wat we dit keer mogen verwachten. Na 7 Tennessee Walker hengstjes is het echt tijd voor meiden!

Bij Rose ben ik vrij zeker dat dit gaat lukken. Tot nu toe zijn alle merrie veulens van Potter zeer actief in de buik geweest en dat is ook bij Rose het geval. Bij Beetle heb ik echt geen idee. Mijn Amerikaanse vriendin leest altijd de stand van de staartharen om een geslachtsvoorspelling te doen maar ook zij twijfelt dit keer enorm. Ze vermoedt ook hier een merrietje maar of dat ook zo zal zijn? We houden de spanning er dus nog even in!

2011-03-01T13:22:00.006+01:00

Vorig jaar maakte ik tijdens Flanders Horse Expo kennis met mede standeigenaar Yoke Vliegen. Yoke is eigenaresse van Atelier 't Kleipötsje en maakt prachtige kunstwerken van paarden. Na onze tweede ontmoeting tijdens Horse Event heb ik Yoke gevraagd om een aantal beeldjes te maken van gangenpaarden. Afgelopen weekend werden deze tentoongesteld tijdens Flanders Horse Expo en ik was dan ook razend benieuwd naar het resultaat.

In één blikopslag herkende ik onze Ravi. Wat een pracht stuk! Natuurlijk mocht hij nog pronken tijdens de beurs maar na afloop ging dit beeld mee naar ons huis waar hij een prachtig plekje heeft om in de kijker te staan. Ook de andere beeldjes waren uniek maar in mijn verliefde ogen is niemand mooier dan onze Raaf. Later dit jaar zullen er meer gangenpaardenbeeldjes gemaakt worden in een iets kleiner formaat. We houden je op de hoogte!

Zeker geen Axe fan maar wel leuk...

2011-02-24T16:21:00.000+01:00

Wishful thinking...

2011-02-20T14:45:00.000+01:00

Vroeg!

2011-02-18T15:47:00.005+01:00

We zijn er vroeg bij dit jaar maar hier is het voorjaar begonnen! Al meer dan een week lang worden we 's morgens wakker van het vogel gekwetter. Pas toen viel het op hoeveel ik dat geluid heb gemist. Het weer is geweldig; rond of boven 0 met hier en daar een zonnetje.

Met de komst van het voorjaar zijn er ook weer veel klussen te doen op het land. Omheiningen weer eens nalopen en herstellen. Mesthopen afvoeren, land bemesten etc. Al geruime tijd letten we goed op het milieu en de laatste jaren gebruiken we geen mestkorrels meer. Om nog milieubewuster te werken hebben we dit jaar de opgespaarde mest weer uitgereden over het land. Vanaf 15 februari was dat weer toegestaan dus lieten we er geen gras over groeien, integendeel, hopelijk gaat het gras straks sneller groeien!

De mesthopen werden voorzien van EM en het geheel is verspreid over verschillende weilanden. Wellicht ben ik nu een enorme spelbreker als ik zeg dat het wat mij betreft flink mag gaan regenen!

Na de eerste regenbui wordt alles weer gesleept en later in het voorjaar worden er nog een kleimineralen over het land verspreid. Doordat we op zandgrond zitten raakt de grond hier nl zeer snel verdroogd.

Op dit moment ziet het land er troosteloos uit maar daar gaat snel verandering in komen.

Spring is coming

2011-02-08T08:07:00.003+01:00

Gisteren hadden we (net als vandaag) een prachtige dag vol zonneschijn en een aangename temperatuur. Een uitstekend moment om met de camera naar de paarden te gaan. Deze zeer gemixte groep van 5 (verschilt qua leeftijd, ras en geslacht) is een genot om naar te kijken. Ze trekken heel goed met elkaar op en zijn een hechte club.

Ed is de trotse leider van de groep. Hij is stapelgek met zijn meiden. Beetle oefent haar aankomende moederschap door zich over Elena te bekommeren en is Ed haar rechterhand als het erop aankomt om het jonge grut in het gareel te houden. Amber en Anouck puberen er vrolijk op los en dagen Elena regelmatig uit om lekker mee te spelen. En dat levert altijd weer schone kiekjes op!

Memories

2011-02-03T15:59:00.007+01:00

Tijdens een opruimmanie (moet ook eens gebeuren) kwam ik oude cd's tegen waaronder één met foto's van mijn reis naar Colorado. Time flies, dit jaar is het alweer 10 jaar geleden. In 2001 vloog ik een week na 9/11 naar Steamboat Springs om Walkers te selecteren voor Europa en te genieten van vele trailritten. Meerdere malen mocht ik mee koeien vangen en natuurlijk reed ik op een Tennessee Walker. Mijn favoriet Warior was een giga ruin van 1.65m die zeer imposant overkwam maar op je pinken te rijden bleek. Ik verloor mn hart aan dit paard en aan de herfst in Colorado. Wat een prachtige natuur.

Destijds was ik nog niet voorzien van een digitale camera maar toch wist een collega op het reclame bureau waar ik op dat moment werkte een mooie collage te maken van de korrelige foto's. Volgens iedereen was het super reclame voor Marlboro, ware het niet dat die altijd rokende heren te paard in hun advertenties gebruikten. Inmiddels ben ik al jaren gestopt!

Voor Warior liep het minder goed af. Ik heb nog geprobeerd om hem naar Europa te halen maar hij was reeds verkocht. Onlangs hoorde ik dat hij 1,5 jaar geleden is overleden. De wereld is weer een superpaard armer. Bummer. Ironisch genoeg woonde onze Spirit in 2001 in Steamboat Springs al heb ik haar toen niet ontmoet. It's a small world...

Among Horses and Men

2011-01-25T16:50:00.000+01:00

Bottle Bank Arcade - TheFunTheory.com - Rolighetsteorin.se

2011-01-25T15:37:00.000+01:00

Getuigschrift van vakbekwaamheid voor het vervoer van dieren

2011-01-25T12:13:00.004+01:00

Zo, dat is een hele mond vol, niet? Nieuwe regels zorgen weer voor extra onkosten. Lang werd aangekondigd dat op Europees niveau een getuigschrift van vakbekwaamheid nodig was voor transport van dieren, ongeacht of je je betreffende rijbewijs bezit. Het onderscheid zit m in privé vervoer of commercieel maar hoe ziet de wet dat?

Vervoer > 50 km en grensoverschrijdend vervoer wordt al gauw gezien als commercieel vervoer dus best zorg je dat je je papiertje op zak hebt om maar op orde te zijn. Moeilijk? Nee, in geen geval. Tot op het lachwekkende af eigenlijk. 25 multiple gok vragen waarvan 15 algemeen en 10 specifiek op het dier wat je wenst te vervoeren (paarden dus). De vragen (en antwoorden) kun je op voorhand al vinden in het cursusboek. Binnen 5 minuten stond ik dus weer buiten, maar wel € 100,- armer en het lijkt wel of het daar allemaal om te doen is. Door de staat te verrijken met een handvol euro's mag ik straks geoorloofd door heel Europa met een paard in de trailer rijden.

Want ja, met paard in de trailer naar Duitsland voor een demonstratie, dekking of om het dier bij zijn nieuwe eigenaar afleveren wordt allemaal gezien als commercieel transport. Of dit papiertje enige kennisverrijking tot gevolg heeft gehad is maar zeer de vraag maar we zijn weer volledig op orde.

De ideale Bob!

2011-01-18T16:48:00.001+01:00

Stoere Rosa

2011-01-17T13:48:00.003+01:00

Roos kwam 6 jaar geleden bij ons wonen. Zij was het eerste (en tot nog toe enige) paard die de na de verhuis van Amerikaanse naar Europese bodem niet goed kon acclimatiseren. Daarnaast had ze een trauma opgelopen met 'American style' hoefsmeden waardoor haar achter hoeven moeilijk tot niet te bekappen waren.

En nu, 6 jaar later heeft ze zich stoer gehouden en in alle rust haar 4 voetjes gegeven en rondom laten bekappen. Wat ben ik trots! Toegegeven, er blijft weinig voor nodig om over haar grens te gaan want zowel een hoefsmid als een man blijven 2 gevaarlijke 'wezens'. Helemaal als die 2 gecombineerd in 1 lijf zitten. Heel even wakkerde haar oude angst weer op maar van zodra we haar hadden afgeleid liet ze ook braaf haar laatste hoef bekappen.

Wat een dame! Wat een overwinning. Dit is nu de tweede achtereenvolgende keer dat ze rondom bekapt is. Het heeft even geduurd maar het was absoluut het geduld waard!

Jippee!

2011-01-05T10:50:00.006+01:00

Vuurwerk afsteken is in Hechtel-Eksel enkel nog toegestaan met een vergunning! 10 jaar lang hebben we oudjaarsnacht 'gevierd' tussen de paarden en ze gerust moeten stellen voor al het geknal en geknetter. Er zijn gelukkig nooit echte ongelukken gebeurd maar wel vonden we de afgelopen jaren vuurpijlen in de wei, de dakgoot van de paddock en erger nog; in de hooiopslag.

Ook dit jaar stonden we met champagne in onze hand bij de paarden en het was wederom niet voor niets. Paloma, Spirit en Ravi stonden doodsangsten uit voor de vuurpijlen met hun felle kleuren gevolgd door het harde geknal. Diverse keren leek het erop dat ze dwars door de omheining zouden rennen. Zoals altijd stonden Oscar en ik verspreid bij de paddocks de paarden gerust te stellen. Soms moesten we ze echt op de rem zetten als ze in gallop richting omheining kwamen door ons groot te maken en de armen in de lucht te steken en HO! te roepen. Mijn moeder gilde het uit, bang dat de paarden echt zouden uitbreken en ons omver zouden lopen. Gelukkig is dat niet gebeurd. Lulu stond reeds met een blessure op stal. Zij was al eerder onderuit gegaan op de ijsbodem en heeft spieren in haar lies verrekt. Van de 5 paarden was alleen Lilly de rust zelve, zij stond gezapig aan haar hooi te knabbelen.

Na de ongevallen elders in België tijdens oudjaarsnacht in 2009 waarbij paarden door vuurwerk uit hun wei ontsnapten en verongelukten tezamen met de tegenliggende autobestuurster zijn de regels in Belgie flink verscherpt wat vuurwerk afsteken betreft. In veel gemeentes werd het afsteken van vuurwerk aan banden gelegd door het enkel met vergunning toe te staan. Helaas was de communicatie hierover niet duidelijk waardoor er toch nog vuurwerk in onze straat werd afgeschoten. Bij navraag bij de gemeente bleek dat het wel degelijk is verboden en men zal hierover ongetwijfeld duidelijker over communiceren in 2011.

Zouden we dan eindelijk na 10 jaar een rustig Oud & Nieuw kunnen vieren? Dat zou geweldig zijn. Niet alleen een handvol mensen die plezier hebben maar iedereen en alle huis- en hoevedieren kunnen het nieuwe jaar in het vervolg goed van start gaan. Jippee!

Vervolg sneeuwpret..

2011-01-04T17:22:00.001+01:00

Hoewel bij velen de sneeuw al is verdwenen, is het hier nog lang niet voorbij met de sneeuwpret. Althans, wij vinden van wel, maar de paarden denken er anders over. Door de afwisseling van dooi en vorst is het dikke pak sneeuw geslonken tot een stevige emulsie met harde ondergrond. De paddocks en wei waar de groep van 5 dagelijks in loopt is op veel plaatsen omgetoverd in een ijsbaan wat levensgevaarlijke taferelen oplevert. Zo kletterde Ed vanmorgen onderuit terwijl hij op zijn voer stond te wachten. Tja, veel is er niet voor nodig om uit te glijden.

Vandaar dat ik een extra weide heb geopend zodat het jonge grut toch de benen kon strekken. En dat lieten ze zich geen 2x zeggen! Amber nam het voortouw en overwoog zelfs haar eten ervoor te laten staan... Elena had moeite om door de zware sneeuw te ploeteren en had er duidelijk minder plezier in.

Gelukkig Nieuwjaar!

2011-01-01T17:39:00.001+01:00

Sneeuwpret

2010-12-27T18:46:00.004+01:00

Al weken leven we in een witte wereld. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk al brengt het wel extra werk met zich mee. Afgelopen donderdagnacht viel er een enorm pak en waren we praktisch ingesneeuwd. Er viel zo'n 40-50 cm en heel het dorp was in rep en roer. In onze straat wordt per definitie niet gepekeld en ook geen sneeuw geruimd. Weinig mensen konden ons nog bereiken en regelmatig moesten we auto's weer op de weg helpen.

Qua verzorging van de paarden worden we steeds inventiever. De 1000 liter vaten met water zijn volledig vast gevroren en in zo'n berg sneeuw is ook een slee met een 80 liter vat water niet evident om te slepen. Mijn auto biedt uitkomst; volgeladen met tonnen water rijdt hij in zn 4x4 onvermoeibaar door de dikke sneeuw naar de weilanden om daar de paarden van water te voorzien. Het is echt ongelooflijk dat er juist met deze koude meer dan normaal gedronken wordt. Elke dag wordt er ca 300 liter water vervoerd en aan huis gaat er ook nog eens 200 liter water doorheen.

Hoe meer sneeuw, des te blijer de honden worden. Ik lig dubbel als ik de kleintjes zich een weg zie banen door de hoge sneeuw. Gewapend met camera heb ik geprobeerd eea in beeld te brengen. Ondanks het harde zwoegen en soms de frustraties kan ik intens genieten van alle dieren rondom ons. Wat een rijkdom, daar wordt je spontaan warm van...

Jeugdsentiment

2010-12-21T12:49:00.003+01:00

'Mijn' boom staat te pronken midden op de markt in Culemborg (NL). Meer dan 10 jaar lang keek ik elke dag op deze boom uit vanuit mijn slaapkamerraam toen ik nog thuis woonde. Ik vond m prachtig! Afgelopen jaar is het ouderlijk huis verkocht en werd door de nieuwe bewoners een kapvergunning aangevraagd voor de mooie blauw spar. De gemeente heeft de boom nog een prachtig laatste kerst gegund, midden op de markt in Culemborg. Toch zonde van die mooie boom...

Winterstop

2010-12-20T08:55:00.006+01:00

Met alle sneeuw en de vrieskou is het helaas niet mogelijk om paarden in deze periode in training te nemen. Op zulke moment groeit de behoefte aan een binnenpiste. Dus houden we vanaf nu een gedwongen winterstop. Afgelopen zaterdag is het laatste leerpaardje weer huiswaarts gekeerd. Helemaal naar Frankrijk, de kou en sneeuw trotserend. Het is altijd weer jammer om afscheid te moeten nemen van een paardje waar je een geruime tijd mee hebt gewerkt en hebt zien groeien. Je bouwt toch een band op, ook al weet je dat het dier slechts tijdelijk inwoont.

Tot maart focussen we ons op onze eigen paardjes. Grondwerk voor de jonge dames en genieten van buitenritten met de gereden paarden.

In het voorjaar zijn de paardjes van buitenaf weer welkom voor training.

Waiting on Santa

2010-12-20T08:53:00.000+01:00

2010-12-15T15:41:00.003+01:00

Potter leeft zich uit in de sneeuw

2010-12-10T08:23:00.000+01:00

Hondenweer

2010-12-03T23:16:00.006+01:00

Koliek!

2010-12-03T07:59:00.004+01:00

Afgelopen weekend was er één die we kunnen missen als kiespijn. Buiten de verwarming die stil viel trof ik onze Lulu zaterdag avond liggend op stal. Ze weigerde op te staan en had duidelijk geen interesse in haar eten. De alarmbellen in mijn hoofd rinkelden op volle toeren. Ook op mijn stem wilde Lulu niet gaan staan dus moest ik haar met geweld op de been zien te krijgen. Als verdoofd bleef ze staan, niet eens de moeite nemend om het vlas van zich af te schudden.

Snel rende ik naar huis om Oscar te alarmeren. Terwijl hij met Lulu ging stappen belde ik de veearts die binnen 20 minuten ter plaatse was. Dat het koliek was was duidelijk maar wat voor soort? Het bleek gaskoliek te zijn en haar darmen lagen vrijwel volledig stil. Gelukkig werkte alles verder wel normaal. Ze plaste en meste een klein beetje. Lulu werd intraveneus ingespoten en knapte zienderogen op. In de uren die volgden hielden we haar nauwlettend in de gaten. Om middernacht zag alles er rustig uit. Lulu stond op stal met een kale vloer om de zin om te liggen zoveel mogelijk te ontnemen. Ze keek helder en had geen verschijnselen van koliek meer.

Voor dag en dauw stond ik zondagochtend weer op stal. In een oogwenk zag ik dat het foute boel was. Lulu was achteruit gegaan, stond te flemen en had duidelijk pijn. Wederom ging ik met haar wandelen en de dierenarts was alweer onderweg. Wanneer je een merrie van 1.63m steeds onderuit ziet gaan en haar met moeite weer op de been krijgt, slaat de paniek goed toe. Ik was er niet gerust op.

De hele dag hebben we elk uur een kwartier gestapt. Tot 3 keer toe werd ze intraveneus ingespoten om haar darmen te ontspannen. Tegen 9 uur 's avonds waren haar darmen redelijk op gang. Nog altijd mocht ze niet eten en daar was ze het niet mee eens. Een goed teken! Maandagochtend trof ik een duidelijk opgeknapte Lulu op stal. Hoewel ze nog niet 100% in orde was kreeg ik na een laatste behandeling groen licht om Lulu weer met haar maatjes op de wei te zetten. De rest van de week heeft ze hooi en slobber gegeten en inmiddels zijn we weer helemaal gerust. Dit zijn zeer enge momenten en dan te bedenken dat Lulu nog drachtig is van onze Potter ook. Het is zeker dat Lulu iets verkeerds heeft gegeten. Wat dat dan is geweest, is ons niet bekend. Qua voeding is er niets veranderd, het enige verschil is dat de paarden zaterdag in een andere wei hebben gestaan langs een wandelpad.

Al sluiten we onze paarden nooit op op stal, gelukkig is die mogelijkheid er in geval van nood wel. Wij kunnen weer opgelucht ademhalen. Alles is goed!

Tennessee Walkers @ Equirience

2010-11-17T13:28:00.001+01:00

Afgelopen weekend waren we weer van de partij in de Brabanthallen met de Tennessee Walker. Denise, Mariska en ik hadden de paarden voorbereid en we werden bijgestaan door Oscar, Fons en Trees die de stand bemanden tijdens onze demonstraties.

Vrijdagochtend hebben we de stand opgebouwd en Mariska en ik waren tevreden over het resultaat. Maar toen de beurs open ging kwamen we tot de conclusie dat we niet de beste locatie hadden en in een dood gangpad zaten. Iemand bleek echter niet op zijn komen dagen en liet een stand op een toplocatie leeg staan. 1 kort onderonsje met de organisatie en wij konden verhuizen naar onze nieuwe stek om zaterdag goed van start te gaan.

Helaas bleek Spirit niet van goede zin. Wellicht was het de regen of was het iets anders maar ze wilde niet mee. Totaal onvoorbereid werd Ravi meegenomen. Het voordeel hiervan was wel dat er geen verwachtingen waren waardoor het nooit tegen kan vallen. Ravi kwam de shock snel te boven en liep zijn eerste demonstratie aan de hand in de grote ring. Later die dag gaven we met 3 Walkers een demonstratie onder zadel en ik was apetrots!

We hebben een bere gezellige beurs gehad, veel bezoek van bekenden en geïnteresseerden en we zitten vol nieuwe ideeen voor een volgende beurs. Zondag was ook nog eens de dag dat ik verjaarde en ik werd verrast met ( p)aardige kadootjes. Dank jullie dames! En eerlijk is eerlijk, het is een wereld van verschil om je paard zo de trailer in te zien lopen en naar huis te kunnen rijden na 3 zware dagen!

His Masters Voice

2010-11-09T09:12:00.017+01:00

Omstandigheden brachten deze ruin bij ons. Ik ken hem al vele jaren. Zijn vader was de eerste Walker die ik heb gereden. Ed is 16 jaar en heeft nog vele jaren te gaan. Op dit moment loopt hij samen met de 2 jarigen Anouck en Amber. Een flinke tegenvaller voor de dames want Ed heerst over zijn nieuw verworven koninkrijk.

De komst van Ed doet me heimelijk terugdenken aan de beginjaren in het Walkerwereldje. Mijn eerste Walker ervaring was op Master, Ed zijn vader. De toen 3 jarige hengst was net onder zadel en ik vond het doodeng om na 2 jaar niet gereden te hebben meteen op een vreemde hengst naar buiten te moeten. Maar de rit verliep voorspoedig. Na afloop vond ik het Westernzadel geweldig zitten en hadden we veel gestapt. Tsja, het kwartje was nog niet gevallen dat dit een gangenpaard was. Dat kwam pas een paar maanden later toen ik wederom op Master en andere Walkers had gereden.

Mijn voorliefde voor oude bloedlijnen was toen al aanwezig, al was ik mij er destijds niet van bewust. Mijn droompaardje was Shadow, een kleine zwarte merrie geboren in 1986. De toen 9 jarige merrie was in eerste instantie afstandelijk maar toen ik haar regelmatig reed ontpopte ze zich als een leuke, aanhankelijke merrie die voor je door het vuur ging. Helaas werd zij net voor mijn neus verkocht. Ik ben haar wel altijd blijven volgen en heb zelfs afgelopen jaar nog gepoocht haar alsnog te kopen. De nu 24 jarige Shadow is een bejaarde dame met arthrose en geniet van haar oude dag bij haar eigenaresse in Duitsland. Ze heeft 2 veulens op de wereld gezet. Op haar stamboom prijken Allan F-1, Nell Dement F-3, Merry Legs F-4, Roan Allen F-38 en Gertrude F-84. Maar liefst 5 Foundation paarden waaronder stamvader Allan. Pffiew!
Nog altijd denk ik met gemengde gevoelens terug aan haar. Hoe zou het zijn gelopen als ik haar wel had kunnen kopen?

Ergens was mijn voorliefde voor oude bloedlijnen dus al vanaf het begin aanwezig. In ons fokbeleid streven we ook juist naar het fokken met oude bloedlijnen om zoveel mogelijk het oorspronkelijke type Walker te behouden. Ook Ed heeft 2 Foundation paarden op zijn papieren staan, maar ja, met een ruin kun je niet fokken. Wel kan hij laten zien wat mensen mogen verwachten qua karakter, gangwerk en bouw en dat zal zijn nieuwe job gaan worden. Het is bijzonder dat dit paard steeds weer op ons pad komt na al die jaren. Het zal zo moeten zijn.

Hieronder:
Shadow en ik ruim 15 jaar geleden. De zwarte ruin is Master, de vader van Ed en Ed himself.

Ed op zijn nieuwe plek:

Who says Jack Russels cannot be useful?

2010-11-04T08:13:00.000+01:00

Stop the Fencing in of Prior Mountain Mustang herd

2010-10-31T10:13:00.000+01:00

Zielig, zieliger, zieligst

2010-10-30T14:20:00.005+02:00

Gisteren had Muzby zijn zoveelste nagel stuk gebeten. Hij liep stok kreupel en het bloedde flink. Aangezien ik toch naar de dierenarts moest met Izzy heb ik hem gelijk meegenomen. Zijn nagel werd vakkundig verwijderd en het pootje werd ingetaped. Ons stoere Jerommeke was plotsklap een zielig menneke geworden.

Vanmorgen heb ik hem gevraagd te poseren en ja hoor, hij kan nog altijd heel zielig kijken ;)

Amerika verbeeld

2010-10-22T07:57:00.015+02:00

Bericht vanuit Amerika

2010-10-19T04:15:00.004+02:00

We zijn ruim 2 weken in Amerika en genieten met volle teugen. De huurauto heeft er weer meer dan 2000 miles bij en wij hebben weer veel gezien. Kentucky was leuk maar Tennessee blijft ons toch het meeste trekken. Ons favoriete verblijf in de guesthouse in Petersburg (middle of nowwhere) voelt als een 2e thuis.

Naast de ontelbaar veel paarden die we hebben gezien, hebben we ook een bezoek gebracht aan Nashville, Kentucky Horse Park to name a few. Natuurlijk mochten de nodige trailritten niet ontbreken (zowel op Tennessee Walkers als op Kentucky Mountain Saddle Horses en Rocky Mountain Horses). En ik heb zelfs nog meegedaan aan een funshow met een KMSH!

Dat het leven hier in het zuiden beduidend anders is dan in Europa is een feit. Hier is alles groter (denk aan auto's), de ruimte voor dieren is extreem. Er is veel natuur en wildlife. Overal zie je eenkhoorntjes, racoons, vossen, cayotees, konijnen, herten, fel gekleurde vogels en nog veel meer. Koeien lopen in weides met eigen beekjes etc. We hebben de geciviliceerde delen bezocht maar ook armoedige gebieden aangedaan. De omgang met dieren is ook anders en niet altijd zoals wij dat gewend zijn. Zo trof ik vandaag deze schedel van een koe. Overleden aan een natuurlijke dood. Het volledige skelet lag her en der verspreid, waarschijnlijk door water weggespoeld. Vermoedelijk 3 jaar of langer heeft het nodig gehad om enkel nog de botten over te houden. In Europa zou je dit niet aantreffen maar hier is het een normaal tafereel.

Wennen zal het wel nooit maar dit hoort wel bij het leven in de zuiderlijke staten. Nog 1 nachtje en dan vliegen we weer naar huis...

Kroost vliegt uit

2010-09-30T12:41:00.003+02:00

Op de valreep vond er nog een verhuizing plaats voor ons vertrek naar Amerika. Zojuist is Trip vertrokken naar zijn nieuwe adres bij de opfokker in Nederland. Moeder Lilly begeleidt hem hierbij. Dat Trip enige weken geleden gespeend was maakte voor hem geen verschil om zijn moeder blindelings te vertrouwen. Het laden verliep vlekkeloos.

Nadat Lilly was geladen en stond te genieten van haar hooi liep ik met een voeremmer de trailer in. Dat Trip net had ontbeten speelde geen rol. Hij lustte nog wel wat! Alleen die laadklep stond in de weg en hoe kom je nou bij dat voer in de trailer? Zonder op de laadklep te staan was de beste mogelijkheid via de zijkant de klep maar ja, dan kon hij niet bij het voer en de opstap was wel heel hoog. Ik leidde hem dus telkens naar het laagste punt; het midden van de klep. Deze ligt nog altijd iets hoger dan de vlakke grond dus ja, dan stoot je je voet (hoef). 3x zocht hij wederom het plekje op langs de zijkant maar aangezien hij niet beloond werd, waagde hij toch een poging vanaf de juiste locatie.

Zonder twijfel stapte hij met zn voorhoeven op de klep et voila, de beloning van een klein hapje was al daar. Mjam, dat is toch lekker voer, daar wilde hij meer van en dat mocht natuurlijk maar..... voor wat, hoort wat! Stapje voor stapje lokte ik hem verder op de klep en al snel stond hij er met 4 benen op al knabbelend op zn muesli. Er was geen spoor van onzekerheid te bekennen. Binnen 10 minuten stond hij op de trailer terwijl hij er nog nooit 1 van binnen had gezien. Daarentegen heeft hij wel de trukendoos van Sam mogen aanschouwen die van het laden in mei dit jaar een heel langdurig spektakel heeft gemaakt, niet echt het juiste voorbeeld. Ook het afsluiten van de trailer en het wegrijden ging zonder enige gestommel. Trip was veel te druk met het heerlijk ruikende voordrooghooi.

Klein detail is overigens dat Trip zonder leidttouw is geladen. Het ging dus volledig uit vrije beweging.

Ik ben trots en tevreden. De nieuwe eigenaresse zal veel plezier van deze kanjer gaan beleven en ik weet zeker dat Trip zich snel thuis zal voelen tussen een groep jongens van zijn leeftijd.

Unieke commercial

2010-09-29T08:16:00.001+02:00

Ik zou heel graag willen zien hoe de opnames zijn verlopen...

Mijn wens geschiedde: http://www.youtube.com/watch?v=sY7BoDgOcLI&NR=1

2010 WEG Opening Ceremonies Stacy Westfall Bridleless

2010-09-29T08:02:00.002+02:00

De enige echte winnaar. Stacey en haar paard wonnen dan wel geen medaille maar ze krijgt ons hart. Dit is Harmony, Balance & Partnership!

Count down

2010-09-27T20:55:00.010+02:00

Het aftellen is begonnen. Dit weekend vliegen we de grote plas over voor ons jaarlijkse verlof annex werkvakantie in de US of A. Een deel van ons verblijf is gepland maar zoals altijd blijft er voldoende ruimte over voor spontane bezoeken aan stoeterijen, evenementen of andere interessante gelegenheden.

We beginnen zoals altijd met een rechtstreekse vlucht Brussel - Atlanta. Door de jaren heen is dit toch wel de makkelijkste en snelste verbinding gebleken naar ons favoriete verblijf in het pittoreske gehucht Petersburg, TN. Na 8 uurtjes vliegen stappen we in de auto om 4 uur later bij ons huisje te arriveren die omringd is door heuvels en 30 ha met een kudde van ca 40 Walkers. Wakker worden in de natuur met zoveel van je favoriete paarden om je heen die vrij zijn te gaan en staan waar ze willen is een droom die al meer dan eens werkelijkheid werd.

De eerste week is gereserveerd voor het weerzien van vrienden, hun paarden en nakomelingen van dit jaar, uitrusten, lekker bijkletsen en genieten van een goede steak en mijn favoriete ontbijt: pancakes met fried apples & cream by Cracker Barrel! Als we dan toch allemaal samenkomen, is het een goed moment voor een meeting met de founders van de Heritage TWH Society. In week 2 verlaten we onze uitvalsbasis in Petersburg om via Nashville naar Kentucky te reizen. Die periode verblijven we in motels en hopen we ook te bivakkeren bij een Nederlands echtpaar met een B&B in KY. Het is alweer ruim 12 jaar geleden dat ik een fokker van Walkers met oude bloedlijnen in KY heb bezocht, de hoogste tijd om weer langs te gaan. Ironisch genoeg bezoeken we het Kentucky Horse Park pas nadat de Equestrian Games zijn afgelopen. Te druk en niet onze 'tak van sport'. Arnold & Lisa Warmels hebben we 3 jaar geleden voor het laatst gezien en we kijken uit naar het bezoeken van hun Frysian Valley Sport Horses farm in Lexington waar ze eerder dit jaar naar verhuisd zijn. Klinkt bekend? Dat kan kloppen! Zij hebben nl de openingscermonie met de Friezentrein verzorgd.

We bezoeken het KMSHA en een aantal fokkers van Kentucky Mountain Saddle Horses om later weer zuidelijk af te reizen naar TN. Onderweg stoppen we nog bij Larry Whitesell om een clinic van hem bij te wonen en we eindigen het laatste weekend in zuid TN om samen met fans en eigenaren van nakomelingen van Buds Sterling Bullet een trailrit te maken.

Wat hebben we het toch slecht ;) Tennessee, here we come!

Tennessee Walking Horses present @ World Equestrian Games

2010-09-27T16:37:00.006+02:00

Updated: 11:33 PM Sep 21, 2010

Local Horse Headed to World Equestrian Games

Cocoa's Red Zone is a two time national champion from Franklin, and he's headed to the World Equestrian Games. Those close to the horse are excited to have the games come to Kentucky, the first time they've been held in the United States.

Posted: 7:52 PM Sep 21, 2010
Reporter: Lacey Steele
Email Address: lacey.steele@wbko.com

Local Horse Headed to World Equestrian Games

Cocoa's Red Zone is a two time national champion from Franklin, and he's headed to the World Equestrian Games.

Those close to the horse are excited to have the games come to Kentucky, the first time they've been held in the United States.

"There are horses coming from just about every continent, not just Europe, but just every continent, so this is an excellent opportunity for the people of Kentucky to show the state in a positive light," said Jason Crawhorn, Red Zone's trainer.

Red Zone is the youngest of ten Tennessee Walking Horses selected for the World Games exhibition, and he's also the only walking horse from Kentucky.

"Red Zone is a part of a ten horse program," said Crawhorn. "We're going to go into the ring two at a time. We have music to coordinate our programs with. I'm performing with another horse from Murfreesboro, Tennessee."

Crawhorn believes Red Zone's temperament is what makes him such a great show horse.

"He's really a loving horse," said Crawhorn. "He likes attention, but he knows the show ring is business. When he gets in the show ring he perks up a little bit, and he likes to show off sometimes."

The games are a chance to introduce horses like Red Zone to people from all over the world.

"A lot of these people may never have seen a Tennessee Walking Horse before, so this is a great opportunity to expose the breed to some new folks," said Crawhorn.

And for Crawhorn, it's a chance to showcase the horse he's bonded with.

"It's hard not to get a connection with a person or an animal that you work with everyday," said Crawhorn. "I ride Red Zone five days a week, so we get to know eachother very well. He learns my little intricacies, and I know his."

Red Zone heads to the games next Tuesday where he will have four days of exhibits.

For more information on Red Zone click here.

http://www.wbko.com/news/headlines/103490239.html?ref=239

Ik zie, ik zie...

2010-09-17T21:32:00.009+02:00

Aankomende zondag vindt de jaarlijkse vliegshow van Sanicole weer plaats. Het spektakel trekt zo'n 30.000 toeschouwers waarbij piloten uit Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Amerika, Spanje, Portugal, Zwitserland, Tsjechië, Jordanië, Turkije hun vliegkunsten tonen boven de Hechtelse Heide.

Sinds jaar en dag ben ik de enige in en rondom huis die gefascineerd dit schouwspel in de lucht aanschouw maar ik heb nu een mede fan gevonden! Tijdens de oefenvluchten die gisteren en vandaag plaats vonden stond onze Paloma vol ontzag naar de voorbij razende straaljagers te kijken die in formatie voorbij vlogen en hun kunsten toonden. De andere paarden moeten er weinig van weten maar Paloma leek er geen genoeg van te krijgen en volgde de herriemakers tot ze uit het zicht waren met deze mooie plaatjes als resultaat.

Tennessee Walkers @ Horse Event

2010-09-13T10:57:00.006+02:00

3 dagen lang werd de Tennessee Walker vertegenwoordigd door leden van de ETWHA. Lisa Klaus uit Duitsland, Mariska Hoogesteger uit Nederland en ikzelf uit België maakten de promotie meer dan Europees samen met onze paarden. Daarnaast werd de stand bemand door een fantastische crew.

Zoals altijd zetten de paardjes hun beste beentje voor. Dagelijks was er een demonstratie in het rassenpaviljoen en reden we mee met het rassendefilé in de Boktpiste. Helaas zat het weer niet altijd mee maar op zaterdag hadden we een absoluut stralende dag. Moe maar voldaan kwamen we zondagavond weer thuis. De paardjes hebben een dagje vrij, wij mogen alle spullen gaan uitpakken en de modderbende gaan wassen ;)

Mijn geheim

2010-09-09T08:00:00.018+02:00

Afgelopen zaterdag was het zover. Na 10 jaar samenzijn scheidden onze wegen. Secret, mijn trouwe partner, mijn maatje, mijn vriendin en tevens collega verliet onze kudde. Secret is al die jaren mijn steun en toeverlaat geweest zowel op het privévlak als op het werkvlak.

Altijd stond ze paraat voor me in moeilijke tijden, maakten we lange ritten om onze zorgen ver achter ons te laten en genoten we van een wandeling door de verse sneeuw. Ontelbaar veel mensen hebben dankzij Secret voor het eerst de comfortabele gangen van de Tennessee Walker mogen ervaren. Samen promoten we het ras op beurzen en evenementen in Nederland en België. Haar foto's prijkten in de grote paardenmagazines in de Benelux en ze kwam zelfs meerdere malen op TV. Ook was Secret van de partij op diverse Europese kampioenschappen en deed ze vorig jaar nog mee aan een fun wedstrijd.

Secret heeft 4 prachtige nakomelingen op de wereld gezet waarvan Anna Belle het spijtig genoeg niet heeft mogen halen. De laatste 3 jaar heeft Secret 100% gewerkt als les- en workshop paard waarbij ze de cursisten regelmatig een spiegel voor ogen hield.

Kortom, Secret heeft meer dan genoeg gepresteerd en heeft een zeer waardevolle bijdrage geleverd aan raspromotie en het werk op Pleasure Gaits. Nu is het tijd voor Secret om 1 op 1 aandacht te krijgen van haar mens en samen te genieten van lange wandelingen. Aangezien ik haar dat niet kon bieden werd de moeilijke knoop doorgehakt om haar elders dat te geven wat ze meer dan recht op heeft.

In Camilla vond ik de persoon waar ik Secret aan toevertrouwde. Na 4 weken intern bij ons te hebben gezeten en beiden intensief te kunnen begeleiden vertrok Secret afgelopen weekend richting het Brusselse om daar samen met Camilla een nieuwe toekomst op te bouwen.

Zelden was een afscheid zo pijnlijk als deze al weet ik dat ze een geweldige mooie jonge meid als nieuwe partner heeft en we elkaar nog regelmatig zullen zien. Secret viel op door haar onopvallendheid, nooit vragend, altijd er zijn. Met haar vertrek heb ik het gevoel dat er een stukje van mezelf ontbreekt maar dat kan ook bijna niet anders na 10 jaar leef en leed te hebben gedeeld. Er zal voor ons allebei tijd voor nodig zijn om ons aan te passen aan deze verandering.

Het is onmogelijk om 10 jaar in beeld te brengen. Onderstaande foto's geven een idee van de eerste trailrit in Tennessee tot de eerste kennismaking van Secret en Camilla. Ik wens beiden nog vele jaren plezier en hoop dat Secret net zoveel gaat betekenen voor Milla als ze voor mij doet. We zijn hoe dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Kleur vererving

2010-08-19T16:43:00.002+02:00

Vanmiddag is Monika Reissmann op bezoek geweest. Zij is de autheur van het boek 'Die Farben der Pferde' wat vorig jaar is gepubliceerd.

Dr Reissmann heeft een doctoraat in de veeteelt, en is sinds 2001 directeur van het Centrum voor Moleculaire Biologie aan de Faculteit Land-en Tuinbouw van de Humboldt Universiteit in Berlijn. Voor vele jaren, onderzoekt de auteur de moleculaire basis van de erfelijkheid, en de kleur van de vacht bij paarden, en onderwijst in diverse professionele publicaties.

Ontbrekend in de collectie van Monika Reissmann was een gouden champagne kleur en zodoende kwam ze vandaag langs om foto's te maken, haren te nemen voor onderzoek en de kleur in levende lijve te aanschouwen. Al gauw bleek dat we toch nog meer interessante kleuren in onze weides hadden lopen en zo kwamen ook Anouck, Lulu en Beetle aan bod. Omdat er serieuze twijfel bestaat over Lulu haar geregistreerde kleur (chestnut sabino) zal Monika haar testen. Naar verwachting is zij idd zwart sabino maar binnenkort weten we het zeker.

Wel grappig om te bedenken dat we tot 2 jaar geleden enkel vos en bruinvarianten in onze kudde hadden lopen muv Potter. We hebben de hele middag uitvoerig over kleurtjes gesproken. Het is een zeer interessante materie en ik ben ook heel benieuwd naar het resultaat in een volgend boek.

Foto's ETWHA Europees Kampioenschap

2010-08-14T09:30:00.008+02:00

Foto's gemaakt tijdens het EK in Alpenrod, Duitsland. Overige foto's en de uitslagen zijn terug te vinden op www.twheurope.com + www.etwha.de

The stallion and the foal

2010-07-31T17:40:00.001+02:00

Soort zoekt soort?

2010-07-31T08:38:00.007+02:00

Anouck woont nu 2 weken bij ons en staat sinds aankomst bij de veulens op de grote weide. Aanvankelijk werd ze door de groep buitengesloten en was ze een vreemde eend in de bijt. Na een week kwam daar verandering in en stond Anouck niet buiten de groep, maar in de groep, veelal dicht bij de veulens.

Al snel bleek dat ze een grote voorliefde heeft voor voer, net als onze Paloma. Zodra we 's morgens beginnen met voeren staat de 2 jarige voor aan om als eerste te eten krijgen, iets wat qua rangorde niet zou mogen dus dat zorgt soms voor onderling gekijf. Anouck is gek op de kleintjes Trip en Elena en opvallend is dat ze het vooral op Elena gemunt heeft. Ze vindt het geweldig om de kleintjes overal heen te sturen, liefst op hoge snelheid. Bij alles staan haar oren naar voren, het is één groot spel.

Gisteren heb ik voor het eerst na de bevalling Paloma en Lilly even onder zadel gehad. Anouck zag haar kans schoon om halfzusje Elena in te pikken en haar overal naar toe te sturen. Voor Elena best spannend want dit was de eerste keer zonder mama in de nabijheid en haar grote zus is behoorlijk imponerend. We hebben Paloma dus maar niet te lang van haar weg gehouden. Toen de hele groep weer samen stond zag je duidelijk de Walkers bij elkaar en de Paso's + Paso kruising bij elkaar. Grappig!

Sam emigreert

2010-07-28T13:06:00.014+02:00

Afgelopen zaterdag is Sam vertrokken naar het duitse Thüringerland. Hij mag daar samen met een 2 jarige Quarter hengst verder uitgroeien en zal in de toekomst als dekhengst gaan dienen. Zijn eigenaresse heeft als doel de Tennessee Walker in Thüringen te gaan promoten. Zelf hebben ze al 3 merries en een kruising.

Afscheid nemen is nooit makkelijk maar als je oogappeltje vertrekt is dat nog meer slikken. Sam was al 3 maanden geleden wat verder van huis gaan wonen om samen met andere hengstjes te kunnen opgroeien. Monique en Bert hebben zich goed over hem ontfermd. Het was voor ons dus een weerzien en tegelijkertijd afscheid nemen. Er werd ook even een traantje weggepinkt toen de trailer uit het zicht verdween.

6 uur later kregen we het bericht dat Sam veilig was aangekomen. Een dag na aankomst volgden de eerste foto's van Sam en Stan tevreden samen in de wei. We kunnen weer opgelucht ademhalen!

Sluiers en Boerka's

2010-07-20T11:34:00.006+02:00

Vliegenmaskers dienen absoluut een goed doel maar toegegeven, het maakt het uiterlijk van je paard niet charmanter. Sterker nog, sommige maskers zijn behoorlijk angstaanjagend. Door de extreme hitte was er in de ruitershop weinig keuze meer uit het type vliegenmasker waardoor het een bijelkaar geraapt zooitje werd aan modellen en kleuren. Het masker van Rose bedenkt oren, ogen en neus en maakt het moeilijker voor de andere paarden en mijzelf om de lichaamstaal op te pikken.

Iedereen is voorzien van een masker. Ravi heeft de truc al ontdekt hoe hij deze weer eigenhandig van zn hoofd af kan furken. Aan zijn lijf geen polonaise, ook niet als het vliegen weert. De rest accepteert het masker als een noodzakelijk kwaad. Maar het gaat hier niet enkel om de vliegen (al helpt 't wel gigantisch). Onze zandpaddocks zijn voorzien van wit zand wat extreem reflecteert met de zon. Sommige paarden krijgen last van hun ogen icm de vliegen en de maskers werken tevens als zonnebril.

Ik zie liever het hoofd maar ach, het is voor een goed doel.

Fotosessie stoeterij La Cense

2010-07-16T09:12:00.008+02:00

Een tijd van komen en gaan

2010-07-16T07:57:00.006+02:00

Deze week was zeer dubbel voor ons met het vertrek van een aantal paarden en anderzijds de komst van twee nieuwe dames. Na een verblijf van ruim 2,5 maand was het tijd voor Kentucky Mountain Saddle Horse Semira om huiswaarts te keren. Wanneer je zo lang intensief met een paard doorbrengt is dat toch weer even wennen. Ook Olivia, een classic champagne Tennessee Walker merrie die gedekt is door Potter keerde weer huiswaarts. Zij bleef bij ons totdat ze drachtig gescand was. Maandag vertrok Olivia en een dag later brachten we Semira naar collega fokker La Cense in de Ardennen.

Naast de lang verwachte komst van Beetle kwam ook Anouck onze kudde vergroten. Anouck is een gangenpaardenmerrie van 2 jaar met verschillende gangenpaardenrassen in haar afkomst. Al veel langer had ik een klik met haar, zij het op afstand en nu woont ze bij ons!Natuurlijk heeft zij ook haar eigen webpagina gekregen op onze site.

Onderstaande foto's zijn van Semira en Olivia. We kijken uit naar Olivia haar veulen voor 2011!

Ta da!

2010-07-15T14:51:00.004+02:00

Het duurde iets langer dan de titel doet blijken maar Beetle is veilig aangekomen in het Belgische Hechtel. Het was een lange reis voor haar met nog vele uren wachten op Schiphol totdat alle documenten in orde waren en we de reis naar België konden aanvaarden. We stonden ook nog met een lekke band maar dat was gelukkig net op tijd ontdekt voordat ze op de trailer stond dus Beetle mocht even op stal wachten totdat de band verwisseld was. Dank aan de heren voor hun hulp!

Vlak voordat het noodweer losbarste kwamen we thuis. Beetle had nog een half uur de tijd om even in de wei te lopen voordat ze in de ruime paddock kon schuilen voor de regen, storm en het onweer.

Vandaag mocht ze weer de wei op en werd ze warm verwelkomd door de andere paarden. In een jaar tijd is Beetle veel volwassener geworden. Van de opgeschoten puber die wij als 2-jarige ontmoetten in Wisconsin is weinig meer terug te vinden. We hopen dat ze zich hier snel thuis gaat voelen en kijken al stiekem uit naar haar 2011 veulen.

2010-07-13T23:16:00.003+02:00

Gisteren nog de benen strekken in Texas, morgen aankomen op Europese bodem. Beetle is on her way!

Liefde is...

2010-07-07T11:08:00.004+02:00

Samen uit 1 emmer eten!

Natural Walking Horses

2010-06-24T07:24:00.006+02:00

Al jaren supporten wij het fokken, trainen en showen van Natural Walking Horses (www.naturalwalkinghorses.eu). Niet voor niets rijden wij onze paarden bitloos en zonder ijzers. In Amerika lijkt helaas nog niet iedereen overtuigd te zijn van het feit dat het trainen van Tennessee Walkers ook anders en vooral diervriendelijk kan en dat Big Lick not done is.

Kennissen van ons in de States kregen de gelegenheid om hun stal in de spotlights te zetten en te laten zien wat de mogelijkheden zijn wanneer je je door kennis en hard werk inzet om samen met je paard op humane wijze verder te komen. Klik hier om de opname te bekijken.